Μυστικός Κήπος

Φέτος ήταν η τρίτη χρονιά. Ξεκίνησε από «Ονειρόδρομος» και μετατράπηκε σε «Μυστικός Κήπος». Ολοκληρώθηκε ένας βαθύς και αδιερεύνητος σπειροειδής κύκλος. Με μεγάλα ταξίδια σε εσωτερικούς χώρους. Σε ψυχικά τοπία που κουβαλάμε όλοι μας.

Σε ένα τόσο δα κηπάκι, γύρω από έναν κύκλο. Ακούγοντας τις ανάσες μας. Μια χούφτα άνθρωποι. Φυτεύοντας μια ελιά, πόσους σπόρους που δεν καρποφόρησαν και πόσα άλλα λουλούδια που άνθισαν. Μεγάλη ανταμοιβή ο μικρός λουλουδοπαραγωγός που κουβαλάει ένα γλαστράκι στην καρδιά του και ανθίζει για χάρη μας όλο τον σύμπαν εκεί μέσα. Και στα μάτια όλων που σπιθίζουν λουλούδια.

Ένας πάπυρος που του έτρωγαν το φως του τα ζιζάνια, μια βοκαμβίλια ξερή που αναστήθηκε, ένας έρωτας που ξαναβλασταίνει.

Ένας μυστικός δείπνος μέσα στα χώματα, με νερό και φως και ψυχή.

Που γίνεται σφιχτή αγκαλιά που καρποφορεί.

Advertisements

Αντί μνήμης

Δεν θα ξεχάσω την αίσθηση από τα τηλεφωνήματά του: του απαριθμούσα τις «τρελές» μου ιδέες για την ομάδα, όλα τα σχέδια που μου κατέβαιναν στο κεφάλι, μου έλεγε πάντα «ναι» και πήγαινε λίγο παρακάτω την ιδέα μου, σε μια υλοποίηση ακόμα πιο δυνατή και όμορφη. «Κι άμα γίνει;», μου έλεγε. Εγώ ένας φύσει μη ομαδικός τύπος που κοίταζα πάντα από την άκρη, το ιδιότυπο περιθώριό μου -που ακόμη δεν ξέρω εάν είναι εσωστρέφεια, φόβος, αδυναμία ή τελικά η ατομική μου ενέργεια και η προσωπική μου δύναμη, ο τρόπος μου τέλος πάντων- και παρατηρούσα, βρέθηκα στη μέση να ενορχηστρώνω ομάδες και να ανασαίνω μαζί τους… Είδε την παιδική μου ορμή, τον ενθουσιασμό μου, τον αυθορμητισμό που δεν έχει κατορθώσει τίποτα να σταματήσει και τα πήρε να τα πάει σε άλλα παιδιά, χωρίς διάθεση ελέγχου, με ενθάρρυνση μου έδειχνε μια κατεύθυνση, πού να πάει η όρεξή μου, η χαρά μου, για να πιάσουν τόπο και να μην χαραμιστούν, κάπου να ανθίσουν που τα χρειάζεται κάποιος άλλος. Ό, τι είχα γίνει, μέχρι τώρα, δεν πήγαινε χαμένο, κάποιος το χρειαζόταν. Πώς να μην ανθίσεις μετά; Γι’ αυτό και πρώτα απ’ όλα νιώθω ένα μικρό παιδί του κέντρου των Δρόμων Ζωής, όχι ένας από τους μεγάλους.

Ωστόσο, ο κύριος Κώστας δεν είναι μια ανάμνηση, αυτό θα ήταν πολύ λίγο. Είναι ένας εσωτερικός οδοδείκτης για μένα που μου υπενθυμίζει ότι με αγάπη, εμπιστοσύνη, απλότητα, ειλικρίνεια, ευγένεια και ευαισθησία, απαλότητα, μπορώ άφοβα να ακολουθώ τη φωνή μέσα μου. Σε όποιον δρόμο μου λέει να πάω και μ’ αρέσουν πολύ οι δρόμοι και τα ταξίδια.

Κι αυτό είναι μεγάλη ελευθερία και ζώσα ύπαρξη. Να γίνεσαι, ε, η ελευθερία του άλλου… Κι οι άνθρωποι τρεφόμαστε με την ελευθερία, είναι το φως μας, το νερό, η γη και ο άνεμός μας για να προχωράμε προς τα μέσα και προς τα πάνω. Αντί μνήμης, λοιπόν, ζώσα ύπαρξη στις καρδιές τόσων πολλών ανθρώπων.

Δεν φοβάμαι πια να λερώνω τα μεταξένια μου ρούχα στο πεζοδρόμιο της Γαργηττίων που καθόμαστε με κάθε ευκαιρία, ούτε να βρέξω τα φουστάνια μου από την ξαφνική μπόρα στο «Μοιραζόμαστε» του Σεπτεμβρίου.

Αυτό το «ευχαριστούν όλοι όλους» ανθίζει και το τρέφουν ήλιοι στα βλέμματα των παιδιών, μουσικές στα γέλια τους, χοροί στην κίνησή τους, ζεστασιά στις ψυχές όλων μας που μας δόθηκε η χαρά να βρεθούμε κοντά του και να ανασάνουμε από το σπινθηροβόλο πνεύμα του κυρίου Κώστα. Μας τρέφει και μας εμπνέει. Και συνεχίζουμε τις καλλιέργειές μας στο δικό του μυστικό κήπο ο καθένας.