Προσδοκία ανά(σ)τασης

Είναι φρέσκοι, πολύ νέοι -μόλις στα είκοσι κάτι τους-, κοιτούν τον κόσμο γύρω τους ως ποιητές και τον τραγουδούν. Προβληματισμένοι για την κοινωνία, με ειρωνεία, μαύρο χιούμορ, ευαισθησία, αναμενόμενη αντιδραστικότητα που παρακάτω ελπίζω θα μετουσιωθεί σε δημιουργία, με μουσική που σε παρασέρνει, στίχους που σου δείχνουν τι συμβαίνει γύρω και πώς το λαμβάνουν οι δέκτες με τεταμένες τις πιο λεπτοφυείς κεραίες τους. Συναίσθημα, θυμικό, ενορχηστρωμένα με νότες. Κάποτε πικροί -από κούνια-, μελαγχολικοί αλλά όχι «νεκροί» όπως ισχυρίζεται το όνομά τους. Ωραίοι -της ώρας κατάλληλοι δηλαδή γι’ αυτό που ζούμε τώρα και ικανοί να το αφηγηθούν- τύποι που αγάπησα πολύ το βαλσάκι τους, κρατάει άλλωστε σκυτάλη από τη τρυφεράδα του Λοϊζου και μας τη φέρνει στο σήμερα. Η ταυτότητά τους; Νομίζω είναι η δυνατότητα να πουν ιστορίες, μικρές ανθρώπινες, γι’ αυτό πολύ μεγάλες, «Εξαιρετικά Χημικά Άσματα», άλλωστε τιτλοφορείται ο δίσκος τους. Η οπτική τους είναι πολύτιμη: πίσω από το τζάμι σε ένα λεωφορείο της γραμμής, βλέποντας τον Ξένο, τον Άλλον. Είναι οι «Νεκροί από Κούνια». Μέσα στην αλήθεια τους και τα ψυχικά μουσικά τους τοπία κρύβεται ένας σπόρος προσδοκίας ανά(σ)τασης και αναγέννησης μακάρι να ανθίσει. Ακούστε τους.

«Το βαλς του 790»

Advertisements