Η αλληλεγγύη των γυναικών

Την ώρα που τα μέσα βρίθουν από «σίριαλ» ειδησεογραφίας εγκληματικότητας και βίας με τόσες σεξιστικές προεκτάσεις, εγώ σκέφτηκα να φωτίσω με ένα κεράκι την πλευρά εκείνη της ζωής των γυναικών που ίσως να μένει και πιο αθέατη, κρυμμένη όπως πολλά μυστικά επιβίωσης μέσα στους αιώνες. Τον τρόπο να συνδέονται μεταξύ τους με άγραφους νόμους μικρής -και τόσο μεγάλης και αναντικατάστατης- καλοσύνης στην καθημερινότητά τους και να διασώζουν έτσι την ψυχική τους ισορροπία. Να καλλιεργούν μιαν αίσθηση συνέχειας και συνοχής που όλο κλονίζεται στον κατακερματισμένο μας κόσμο. Μια αφήγηση λοιπόν.

Αγάπης, απαλότητας, χαδιού, τελικά της πιο ισχυρής δύναμης.

Της ζωής, της αναγέννησης, της μεταμόρφωσης, της συνεχούς απώλειας και αποχαιρετισμού που μυούνται οι γυναίκες ήδη από την εφηβεία τους, διαγράφοντας κι ακολουθώντας τους κύκλους του φεγγαριού και βιολογικά. Προστρέχουν η μία στην άλλη, σαν ένα αόρατο δίκτυο συνεκτικότητας, με καθημερινές τοσοδούλικες ευγένειες, ένα λουλούδι, ένα φαγάκι, ένα γλυκό, ένα μαντήλι, μια καλή κουβέντα, μια ικανή ακρόαση του κατά μόνας αναστεναγμού τους για όσα δεν εκπληρώθηκαν, μια σκέψη την κατάλληλη στιγμή, μια φροντίδα, ένα νοιάξιμο, μιαν αγκαλιά, ένα κοινό δάκρυ. Εν ολίγοις μια ανοιχτή καρδιά. Ένα παράθυρο στην αγάπη και την αποδοχή του άλλου. Πια ακόμη και διαδικτυακά, η φίλη με μια αγγελία, ένα τραγούδι, ένα κάλεσμα, μια απρόσμενη βοήθεια.

Το 2015, βρέθηκα σε ένα φεστιβάλ εναλλακτικών τρόπων άσκησης και θεραπείας. Η πιο έντονα βιωμένη εμπειρία μου απ’ αυτό ήταν μια κοπέλα που ήρθε και μου έδωσε να κρατώ έναν οραματισμό -σαν σκυτάλη και σύμβολο της θηλυκότητας και της θεραπείας- και μια άλλη σε κάτι αντίστοιχο που μου άφησε με εμπιστοσύνη τα πράγματά της να της τα φυλάξω για λίγο. Ιέρειες ενός κόσμου που μεταλαμπαδεύεται συνεχώς- και όπως διαπίστωσα στην πορεία, δασκάλες. Τις σκέφτομαι πάντα με αγάπη. Σαν σύμβολο μια διαδοχής που δεν με τρομάζει -κατά το τραγούδι- αλλά με ανακουφίζει.

Σ’ αυτόν το σκληρό κόσμο, οι γυναίκες κρύβουν πάντα τις απαντήσεις βαθιά μέσα τους, είναι η απάντηση οι ίδιες. Μια κοινωνία που μένει μόνο στα μαλλιά, στα ρούχα, στα σώματα των γυναικών τόσο υπερφίαλα και δεν «διαβάζει» την ιστορία τους πάνω τους, είναι ανάπηρη. Μια κοινωνία που χλευάζει τη γλύκα. Δεν θα ξεχάσω την προτροπή συγχωρεμένου συναδέλφου «πρόσεξε μην εκληφθείς μόνο ως χαριτωμένη». Κι όμως αυτό που μας λείπει, είναι η χάρη, η ευαισθησία, η αδιόρατη ευγένεια, η βαθιά ριζωμένη -χωρίς να περιμένει ανταπόδοση- αλληλεγγύη. Αυτές είναι πραγματικές δυνάμεις επιβίωσης, από μεγάλες μαχήτριες της ζωής. Μ’ αυτές συντάσσομαι και τους τείνω το χέρι. Τις θαυμάζω και τις αγαπώ.