Ο μυστικός κήπος

IMG_20170519_142857

Τη γνώρισα σε ένα κοινό σεμινάριο. Καθόταν δίπλα μου. Ήταν η μόνη που κατάλαβε τι ένιωθα και πώς το εξέφραζα. Μάλιστα, το υποστήριξε μπροστά σε όλη την ομάδα. Υπερασπίστηκε την αλήθεια μου. Είχε καταλάβει. Ότι αποσύρομαι, όταν νιώθω ότι πρέπει να ανασυνταχθώ, να μαζευτώ στον εαυτό μου για να τα καταφέρω παρακάτω.  Είχε πιάσει με τις κεραίες της όλες μου τις ευαισθησίες. Είχα νιώσει μεγάλη ανακούφιση τότε, τόσο που το θυμόμουν και όταν χρειάστηκα ξανά συνεργάτη για νέα ομάδα, την είχα ψιλοαναφέρει αρχικά γιατί μου είχε κάνει εντύπωση, αλλά ο ιθύνων νους την είχε σκεφτεί νωρίτερα από μένα και συμφώνησε. Γι’ αυτό το παράξενο εγχείρημα του Μυστικού Κήπου. Ήταν μια χρονιά πολύ δύσκολη για μένα σε προσωπικό επίπεδο κι από την άλλη μια χρονιά που μου άνοιξε τα μάτια. Είδα το πέρασμα από το εγώ που είχα δομήσει σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου στον εαυτό που σιγά σιγά έγινα, που αποκάλυψα από μέσα μου, που άφησα να βγει. Πολύ φοβισμένα και πολύ αδύναμα, πολύ στα σκοτεινά και στα ψηλαφητά. Ενίοτε άγαρμπα. Παίρνει πολύ λείανση το πράγμα.

Όσο έσπαγα τ’ αβγό, το τσόφλι -γιατί μέχρι τότε σκουντουφλούσα στα τοιχώματα κι έβρισκα στις γωνίες-, εκείνη ήταν παρούσα. Με το χαμογελαστό έξυπνο μουτράκι της, με τη ζεστή αγκαλιά που σαν κι αυτήν δεν έχει, το ξέρουν όλα τα μικρά άλλωστε, με τα συναισθήματά της που την περιβάλλουν, με τη μουσική της που προπορεύεται, ήταν εκεί να με κοιτάει με έκπληξη, να με ενθαρρύνει, να με καταλαγιάζει -γιατί αντέχει το άτομο το πολύ μου που δεν μαζεύεται-,  να μαθαίνει όλα μου τα μυστικά, να με κάνει φίλη της. Άμα μου πεις τι μυρίζει, θα πω πορτοκάλι και γαρύφαλλο, άλλωστε φτιάξαμε μαζί αρκετά. Ο μυστικός κήπος φέτος άνθισε στις καρδιές μας, γιατί βρήκε πρόσφορο έδαφος. Ενίοτε πνίγηκε στα νερά του, ξεράθηκε από ανομβρία, παραγέμισε σπόρους, έμεινε και χέρσος, τέλος πάντων ακολούθησε τον κύκλο της ζωής.

Μα, το πιο μαγικό ήταν τις Πέμπτες που πηγαίναμε και όλο βρίσκαμε κι από ένα κακτάκι πεσμένο κάτω, ακουμπισμένο και το σώζαμε. Δεν ξεράθηκε κανένα. Πιάσανε όλα. Έτσι ξεκίνησε και η πρώτη μέρα στην ομάδα με τη διάσωση ενός κάκτου. Προσέχαμε τα αγκάθια του -όπως κι αν εκφράζονταν αυτά, τα παραμερίζαμε, τα πιάναμε με πολύ χαρτί για να μην μας πληγώνουν- και του δίναμε χώμα, τροφή και νερό για να πιάσουν ξανά οι ρίζες του. Του παίζαμε και μουσική, του τραγουδάγαμε, το μαγεύαμε όπως όπως για να ξαναβρεί την όρεξη να ζήσει. Κάποιος μας τα άφηνε τα κακτάκια για μας και δεν ξέρουμε ποιος…

Τι είμαστε; Διασώστες κάκτων. Μα, χρειάζονται σωτηρία οι κάκτοι; Καμιά φορά χρειαζόμαστε εμείς να τους σώσουμε για να σωθούμε. Και να ανθίσουμε όλοι μαζί. Ήταν ωραία και γόνιμη χρονιά μαζί λοιπόν, όπως βγήκα από το δικό μου παλιό περίβλημα, ήταν από τα πρώτα άτομα που είδα εκεί έξω, που ήθελα να βλέπω και μου χαμογέλαγε καλωσορίζοντάς με στο δικό μου μυστικό κήπο. Εάν ήμασταν κινούμενα σχέδια θα ήμουνα εκείνο το μικρό γεράκι με τα γυαλιά που αντικρίζει τον κόκορα, νομίζει ότι είναι ο πατέρας του και τον ακολουθεί… Ευχαριστούμε, κυρία Στεφανία, φέτος για τον κοινό περίπατο. ❤

 

 

 

Advertisements