Στο δρόμο της καρδιάς που χωράνε όλοι

Κανονικά σήμερα, Δευτέρα, θα με έπαιρνε τηλέφωνο τούτη την ώρα να μου πει καλή εβδομάδα και μια σκέψη για τα παιδιά. Πρέπει να είχα να τον δω από το Μπαζάρ στο μάζεμα, τότε που μου χάρισε ένα βιβλίο με απαντήσεις από το δάσος… Ήθελε να μου χαρίσει και το θησαυρό από «το μυστικό του χρυσού λουλουδιού» που διάλεξα μόνη μου, αλλά αυτό ήταν δική μου ευθύνη, έπρεπε να το κατακτήσω όλο από την αρχή εγώ, δεν δέχτηκα, αλλά τελικά μου χάρισε το περιεχόμενό του, χωρίς να το ξέρει.

Εάν μου πεις με ποιον άνθρωπο είχα συναντηθεί περισσότερο το τελευταίο τρίμηνο, θα έλεγα με τον κύριο Κώστα κι ας έλειπα στο νοσοκομείο στο Άργος. Ήταν από τους ελάχιστους ανθρώπους που ήθελα να μιλάω και μου έκανε καλό να μιλάω εκεί. «Σταυρούλα, αυτές οι διεργασίες πρέπει να γίνουν», «Σταυρούλα, μην ξεχνάς να αναπνέεις», «Σταυρούλα, ο χρόνος μετράει αλλιώς στα νοσοκομεία». Με γέμιζε ενέργεια, αισιοδοξία, ανακούφιση η κάθε τηλεφωνική συνομιλία μαζί του. Με γέμιζε όρεξη για τα παιδιά. Του έλεγες μια σκέψη κι αμέσως είχε γεννήσει μια νέα ιδέα, ταιριαστή και γόνιμη. Σε πήγαινε απαλά και αβίαστα λίγο πιο κάτω.

Τον γνώρισα το Σεπτέμβριο του 2015, έκτοτε με έπαιρνε τηλέφωνο όποια στιγμή βυθιζόμουν σε καμιά προσωπική μοναξιά, μου έδινε νοερά το χέρι και με έβγαζε έξω στο δρόμο. Στο δρόμο μου. Της ζωής μου. Μου έστελνε πινακάκια από το πίντερεστ με ό,τι μου άρεσε σε ανύποπτες στιγμές και σε ακόμη πιο κατάλληλες ώρες με ενέτασσε στις ομάδες που έστελνε τις μουσικές του. Με έβαζε στο παιχνίδι, στην ομάδα. Μου έδειχνε με κάθε τρόπο ότι σε «παίζουμε» που λέγαμε και στο σχολείο.

Μέχρι τότε, όπου είχα βρεθεί σε ομάδες, συνάξεις, παρέες, πλήθη, ερχόταν κάποιος να μου πει τι γυρεύω εγώ εκεί, δεν χωράω, δεν είμαι γι’ αυτούς ή στην καλύτερη, είμαι αουτσάιντερ. Στο καλωσόρισμα των καινούριων που ήμουν κι εγώ, για πρώτη φορά πέρυσι, «κόλλαγα», χώραγα, ταίριαζα, δεν ήμουν ξένο σώμα. Για πρώτη φορά ήμουν αποδεκτή και δεν έλειπα και δεν περίσσευα από πουθενά. Χώραγα στη μουσική και στη σιωπή τους. Ο κύριος Κώστας με καλούσε παντού, με γνώριζε στους άλλους, με αναμείγνυε, εμένα που στέκομαι πάντα λίγο πιο πέρα σε στάση αναμονής και παρατηρητή. Με έβαζε να είμαι παρών. ΠΑΡΩΝ.

Στη φετινή συνάντηση των καινούριων, που πια δεν ήμουν καινούρια, αλλά δική τους κι αυτό δεν πρέπει να το έχω πει ποτέ για τίποτα -στους δημοσιογράφους είμαι συγγραφέας, στους συγγραφείς δημοσιογράφος, σε όλους κάτι άλλο τέλος πάντων, κάτι που δεν είναι δικό τους- ήμασταν λίγοι. Έβρεχε, δεν ήρθαν, ήμασταν όσοι έπρεπε για να ακούσω τις υπέροχες εμπνευστικές κουβέντες της κυρίας Μάτας που στα μάτια όλων μας είναι αδιαχώριστη από τον κύριο Κώστα, είναι και οι δυο τους η καρδιά των Δρόμων Ζωής, και για πρώτη φορά να νιώσω πώς είναι να είσαι ελεύθερος από οτιδήποτε δεσμευτικό. Όλα ήταν μπροστά μου και μπορούσα να βρεθώ εντός τους. Εγώ, με τη διαρκή αίσθηση του ξένου, του μόνου, του άλλου. Είχα ριζώσει σε μια ελευθερία που δεν ανήκει κανενός και είναι όλων, θα τη λέω ελευθερία της καρδιάς. Είχα την αίσθηση από την αρχή ότι ο κύριος Κώστας καταλάβαινε πώς ένιωθα κι είχε προσπαθήσει -γιατί είμαι και σκληρό καρύδι- να με κάνει να νιώσω μέλος της ομάδας, όπως ένα από τα μικρά των Δρόμων Ζωής. Και πάνω που έγινα, έφυγε.

Έτσι αισθάνομαι, ένα από τα παιδιά που τα πήρε από το χέρι στο δρόμο, τους άνοιξε την καρδιά τους, τα έβαλε μέσα στη μουσική και μοιράστηκε μαζί μας αγάπη. Στο τελευταίο τηλεφώνημα μαζί του την Πέμπτη, του είπα «σας ευχαριστώ», δεν ήξερα γιατί του το είπα. Στην τελευταία του ανάρτηση στην ομάδα του μυστικού κήπου, μας έγραψε ότι όλοι κάτι φοβούνται, όλοι κάτι αγαπούν, όλοι έχουν μέσα τους κάτι που δεν ξέρουμε, ας μην τους κρίνουμε.

Έχουμε όλοι την ίδια καρδιά που έγραψε ο Χαλίλ. Ο στόχος έχει επιτευχθεί, κύριε Κώστα. Έχετε για πάντα τις παιδικές μας καρδιές.

Ο κύριος Κώστας. Που πέρυσι, μέσα στην Αθήνα, ένα παιδί με μηχανάκι με σταμάτησε να με ρωτήσει άμα αυτός που έφυγε μόλις με το ταξί ήταν ο κύριος Κώστας από το Γκάζι για να τρέξει να τον χαιρετήσει στο επόμενο φανάρι.

Θα τρέχουμε να σας προλάβουμε για να σας γνέψουμε στον επόμενο φωτεινό σηματοδότη που είστε ο ίδιος, κύριε Κώστα, και ακούμε πια τη μουσική…

 

 

 

Advertisements