Αναγέννηση ή αλλιώς Φλωρεντία-Τοσκάνη-Ρώμη-Βενετία

Στα ταξίδια ο χρόνος μετράει αλλιώς: στην αρχή πολύ αργά και μετά πολύ γρήγορα. Διαστέλλεται και συστέλλεται ανάλογα με αυτά που βλέπεις και ζεις. Και νιώθεις κερδισμένος, κάπως όπως εκείνη η παρέα του Βερν στο «Γύρο του Κόσμου σε Ογδόντα Ημέρες», μόνο που φέρεις στις αποσκευές σου κάτι παραπάνω από μια κερδισμένη μέρα… Γίνεσαι φακίρης και θαυματοποιός της ζωής σου εσύ.

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

Ήταν, λοιπόν, ένα ταξίδι δώρο στον εαυτόν μου. Μου το χρωστούσα πολλά χρόνια. Το έκανα τη στιγμή που χρειαζόμουν να σφραγίσω και με τη βούλα μια προσωπική αναγέννηση. Μια απόφαση ότι πέρασα στον κόσμο των «μεγάλων» ηλικιακά που τόσο λοιδωρούσα στο παρελθόν. Κάπως έτσι μαθαίνεις ότι μπορείς πάντα να είσαι κεκλιμένος, απενοχοποιημένα. Υπάρχει πάντα ο Πύργος της Πίζας που κρατάει τα πρωτεία. Και με λίφτινγκ στα θεμέλιά του παρακαλώ…

photo: scalidi

photo: scalidi

Στην Πίζα -ποιος να μου το ‘λεγε- έζησα την πιο «φευγάτη» ώρα μου στην Ιταλία, ήπια τον ωραιότερο καπουτσίνο, γεύτηκα το νοστιμότερο γλυκό κι εκεί συνάντησα την πιο συγκινητική Μαντόνα…

photo: scalidi

photo: scalidi

Στην «ανθισμένη πόλη», τη Φλωρεντία έζησα το θαύμα του Ουφίτσι. Με τον Καραβάτζο να με ακολουθεί ακόμη από την αδυσώπητη ματιά της Μέδουσάς του. Ο Μποτιτσέλι μου έγνεψε καταφατικά για την αιωνιότητα που κερδίζει η ομορφιά μέσα από την Άνοιξη και την Αναδυόμενη Αφροδίτη. Απλώς σου κόβεται η ανάσα. Σκέτα. Για το πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος… Και είμαστε μόνο μερικές εκατοντάδες χρόνια πίσω. Τότε που έφτιαχναν μια Παναγιά των Λουλουδιών. Σήμερα απλώς δεν χωράνε όλα αυτά στο φωτογραφικό κάδρο…

photo: scalidi

photo: scalidi

Γίνεσαι αθέλητα μάρτυρας της ομορφιάς και της δημιουργίας παντού. Ιδίως στο δρόμο.

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

Στο Πόντε Βέκιο επιφυλάσσομαι να επιστρέψω να κλειδώσω ένα λουκετάκι, τώρα δεν μπορούσα, λέει, ας όψονται οι παραδόσεις τους -μεταξύ μας, νοερά το κλείδωσα…

photo: scalidi

photo: scalidi

Πώς θα μπορούσα να χωρέσω εδώ μέσα τα χιλιόμετρα με ανθισμένα ηλιοτρόπια στην Τοσκάνη; Τα αμέτρητα κανάλια και τρεχούμενα νερά. Την τακτοποιημένη ύπαιθρο. Τους άψογους αυτοκινητόδρομους, χωρίς μισή λακκουβίτσα που κάνεις 550 χλμ σε λίγες ώρες και δεν το πιστεύεις ότι ήσουν εσύ που το έζησες. Μάρτυς μου ο Πινόκιο που συνάντησα σε μια βιτρίνα στην ξεχασμένα ιπποτική Σιένα μ’ αυτή την τρυφερή, ήπια ομορφιά της.

photo: scalidi

photo: scalidi

Πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που ξέχασε τι ευχή έκανε στη Φοντάνα ντι Τρέβι, τόσο ζαλίστηκα από τα νερά.

photo: scalidi

photo: scalidi

Ζήλεψα τους ιδιότυπους πευκώνες της Ρώμης, ένας αρχιτέκτονας, ένας δεν τους έχει λιμπιστεί για την Αθήνα; Εκθαμβωτικά τα πάντα στην «αιώνια πόλη», αλλά χωρίς την ατμόσφαιρα της μοναδικής Φλωρεντίας. Κάτι μου έλειπε. Μπορεί να το βρω την άλλη φορά. Επειδή όμως είμεθα και γουρλήδες, να μην τύχουμε και Δευτέρα πρωί σε ένα γάμο; Μας έψησε το λιοπύρι μέχρι να βγει η νύφη…

photo: scalidi

photo: scalidi

Ρώμη χωρίς φιατάκι δεν γίνεται. Δεν μπορούσα επίσης να πάρω τα μάτια μου από τους κομψά ντυμένους άντρες, τις τσάντες, τα παπούτσια και τις ζώνες που φορούσαν. Εξαιρετικά εκλεπτυσμένοι. Στην Ιταλία πάντως μπορεί να μην μιλάνε όλοι Αγγλικά, αλλά έχουν τη διάθεση ακόμη και με τα μάτια να συνεννοηθούν, μεγάλο πράγμα.

photo: scalidi

photo: scalidi

Τι Πάνθεον, τι Κολοσσαίο, τι Βιτοριάνο, τι μεγαλεία, δεν ξεδιψάς χωρίς νεράκι, 2 ευρώ τα 500ml και 2,10 τα 330ml εν πτήσει… Αξέχαστο. Η τέχνη, τέχνη και ο τουρισμός, τουρισμός.

photo: scalidi

photo: scalidi

Ζωγράφοι και αρτίστες τους δρόμου, κελαρύζοντα νερά, νόστιμα φαγητά αλλά όχι για πάνω από πέντε μέρες, μετά θες χάπι για το στομάχι με τα άβραστα ζυμαρικά, Τέχνη στον υπερθετικό βαθμό και φως. Ένα άλλο φως από το ελληνικό. Λίγο πιο κάθετο. Πιο ανοιχτό από το δικό μας. Πιο ελαφρύ, που υπέθαλψε τους μυστηριώδεις Ετρούσκους και τις λατινικές ραδιουργίες, δεν γέννησε τραγωδίες, μόνο νερώνειες θηριωδίες.

photo: scalidi

photo: scalidi

Οι εκκρεμότητες είναι γερές για την άλλη φορά: το κεράκι που δεν βρήκα ποτέ ν’ανάψω στον Άγιο Μάρκο στη Βενετία, το λουκετάκι που λέγαμε και μια βόλτα με τη γόνδολα. Έχω αφήσει σοβαρή υπόσχεση πίσω μου, μαζί με τα δεκάδες μουσεία που δεν είδα…

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

photo: scalidi

Advertisements