Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ 2018 – Δρόμοι Ζωής

Μαζί, 17 χρόνια Χριστούγεννα στο Γκάζι- “Δρόμοι Ζωής”

Στις 15 και 16 Δεκεμβρίου 2018 θα πραγματοποιηθεί το δέκατο έβδομο
Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ των Δρόμων Ζωής. Στο φιλόξενο  87ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών (Ορφέως 58,  118  54, Σταθμός Μετρό «Κεραμεικός», έξοδος Κων/πόλεως).

Η γειτονιά άλλαξε. Τα παιδιά μεγαλώνουν κι έρχονται άλλα. Από το Βοτανικό, τον Κεραμεικό, το Γκάζι. Εκείνο που έμεινε αναλλοίωτο είναι το κέφι για γιορτή και προσφορά. Για την ετήσια καθεριωμένη μας συνάντηση. Τέτοιες μέρες, οι κατσαρόλες μας κοχλάζουν, οι συνεννοήσεις και οι ετοιμασίες μας παίρνουν φωτιά. Δεκάδες εθελοντές των “Δρόμων Ζωής” ενώνουν τις δυνάμεις τους για τη διεξαγωγή του Μπαζάρ που εξασφαλίζει και τη λειτουργία της Οργάνωσης. Ο αμιγώς εθελοντικός κι αυτόνομος χαρακτήρας της υποστηρίζει μια ανοιχτή κοινωνία και προσιτή γνώση για τα παιδιά που ζουν στην ευρύτερη περιοχή του Γκαζιού, κάτω από συνθήκες αποκλεισμού. Με “Φροντίδα” για τις οικογένειές τους, το μικρό αλλά πάντα γεμάτο κοινωνικό παντοπωλείο μας κάνει τα μαγικά του. Σκοπός να βρίσκουν όλοι το δικό τους δρόμο, με αξιοπρέπεια.

Το παλαιοβιβλιοπωλείο μας για φανατικούς αναγνώστες, το μικρό “Μοναστηράκι” από ιδιαίτερα αντικείμενα από δεύτερο χέρι, οι μοναδικές πρωτότυπες χειροποίητες δημιουργίες μας σας περιμένουν για τα φετινά σας γιορτινά δώρα. Προσιτά για όλους. Κρατήστε χώρο στον ουρανίσκο σας για να δοκιμάσετε τις ασύγκριτες προσεγμένες γεύσεις του φημισμένου γκουρμέ μπουφέ μας, αλλά και όρεξη να γευτούν τα μάτια και η καρδιά σας από τα εκατοντάδες χρωματιστά βαζάκια με γλυκά και αλμυρά. “Χίπστερ” κουραμπιέδες, αρωματικά λάδια και ξύδια, ιδιαίτερα γλυκίσματα, μεθυστικά λικέρ, ξεχωριστές γεύσεις να τις μοιραστείτε με τους αγαπημένους σας. Αγνά υλικά και αντίστοιχες προθέσεις. Μπαχάρια και αρώματα. Μέλια και βότανα. Μουσικές και γέλια.

Για όλους, μικρούς και μεγάλους φίλους, θα έχουμε την καθιερωμένη και τόσο αγαπημένη παράσταση Καραγκιόζη, όπως και ιδιαίτερα ξεχωριστή αφήγηση παραμυθιών για όσους μαγεύονται από τις ιστορίες. Η ψυχή γεμίζει με το φως και τη ζεστασιά της συνεργασίας τόσων ανθρώπων.

(Επικοινωνία με δημοσιογράφους: Γιώργος Γάγγας 6974 550649)

Bazaar info:
Ωράριο: Σάββατο 15 Δεκεμβρίου: 10:00-22:00,
Κυριακή 16 Δεκεμβρίου: 10:00-20:00

Για περισσότερες πληροφορίες για την εθελοντική δράση των Δρόμων Ζωής:

www.dromoi-zois.gr
www.facebook.com/dromoizois
twitter.com/dromoizois

Για περισσότερες πληροφορίες για το bazaar 

www.bazaar-dromoizois.gr,
https://www.facebook.com/events/560733897730067/

Κατεβάστε το Δελτίο Τύπου
https://gallery.mailchimp.com/92dd559c124933531c0090c5a/images/d6aea34c-d09e-43b2-a72f-24b34479f86b.jpg
Advertisements

Όταν αλλάζει η ώρα…

Είχα γράψει τρία βιβλία διατυπώνοντας παντού την αγανάκτησή μου για τον κόσμο στον οποίο ζούσα. Για 13 χρόνια από το 2000 έγραφα κάθε μέρα χιλιάδες λέξεις, που έθιγαν τα κακώς κείμενα, διαπίστωνα την έλλειψη, το ελάττωμα, το πρόβλημα. Βάλε με σε οποιοδήποτε περιβάλλον και θα φέρω στην επιφάνεια αυτό που δεν λειτουργεί καλά, είμαι μανούλα σ’ αυτό. Φυσικά και δεν μου αρκούσε και με έπνιγε συχνά ο κόμπος στο λαιμό, ιδίως τη δεκαετία που έζησα στα Πατήσια, με την καθημερινότητα γύρω μου να με αδειάζει και να με θυμώνει. Μου φαινόταν ότι η όποια δυνατότητα παρέμβασης εξαντλούνταν σε ένα πληκτρολόγιο. Κι αυτό έχει πίσω του μια μεγάλη ματαίωση, του γραφιά.

Υπήρχε όμως άλλος δρόμος; Έστω ένα μικρό μονοπατάκι; Υπήρχε, αλλά δεν το έβλεπα. Ένα βράδυ, μια τυχαία συνάντηση στο σταθμό του τρένου, «Σταυρούλα, θα έρθεις; Ζυμώνουμε ψωμί», ακολούθησα έναν άνθρωπο που ήξερα μόλις ελάχιστο καιρό και είδα ένα μικρό θαύμα που ψήνεται σιωπηλά, αθόρυβα, στα σπίτια, σε παρέες, κατά μόνας, τέλος πάντων, δεν ήταν κραυγαλέο όπως το περιρρέον κακό της κρίσης. Και πήγα, με κέρασαν ένα τσάι που άνθισε κυριολεκτικά και μου θύμισε μια κοινότητα που εγώ επισκεπτόμουν κάθε Χριστούγεννα, πήγαινα και σε καμιά θεατρική παράσταση του Ιουνίου, τέλος πάντων ήμουν θεατής και αποδέκτης της. Τους Δρόμους Ζωής. Λίγο ζυμάρι που φουσκώνει και ψήνεται είναι καμιά φορά πιο αποτελεσματικό από όλα τα λόγια του κόσμου. Το Σεπτέμβριο, πήγα και τους βρήκα, αναμείχθηκα. Κι άρχισε μια περιπέτεια που στάθηκε μέσα μου μεγάλο στήριγμα αυτόν τον καιρό της ματαίωσης, της ανεργίας, της μη εκπλήρωσης κανενός πράγματος που με αφορούσε.

Για πρώτη φορά συγκεντρώθηκα σε κάτι πολύ άγνωρό μου που απαιτούσε μεν τα εύκολα δικά μου, συνέπεια, παρουσία, επιμονή, όμως ζήταγε κι από μένα να ανακαλύψω τι είμαι εγώ μέσα σε ένα σύνολο, να συνεργαστώ χωρίς να διατάζω, να υπάρχω με έναν εντελώς καινούριο τρόπο, να φτάσω να λέω πόσο ευεργετική είναι η παρουσία σε μια ομάδα. Δεν ήταν εύκολο. Αλλά στο τέλος έσταζε μέλι, βλέποντας ένα τόσο δα απτό αποτέλεσμα, κάτι να ολοκληρώνεται, να έχει επίδραση, να κινεί τη ζωή και τα νήματα. Όχι χωρίς προσωπικές τριβές μέσα μου, όχι χωρίς να μου αλλάζει τον αδόξαστο στις αντιλήψεις και τα μέχρι τώρα δεδομένα μου.

Στο ταξίδι του Μπαζάρ μπήκα σιγά σιγά, στην αρχή χωρίς να το καταλάβω με μια τοσοδούλα συμμετοχή της τελευταίας στιγμής, στην πορεία, αυτό επεκτεινόταν λίγο λίγο. Εμένα που σίγουρα δεν με λες ακτιβίστρια, είδα να ασκούν τον πιο γλυκό κι ανθρώπινο ιδιότυπο «ακτιβισμό» άνθρωποι που μαγειρεύουν, πλέκουν, φυτεύουν, φροντίζουν, νοιάζονται, ενδιαφέρονται, κάτι αλλάζουν στην καθημερινότητα κάποιου. Κι επιτέλους άρχισα να καταλαβαίνω και πάλι «Χριστούγεννα», απομακρυσμένη πια από τις παιδικές χαρές. Φέτος, ένας κύκλος, ένας μαγειρικός κύκλος από γυναίκες που ενώνουν την ανάσα τους πάνω από ένα γλυκό ή φαγητό, ένα πλεκτό που αβγατίζει, συναντήσεις με γέλιο και εκμυστηρεύσεις, έσωσαν την ψυχική μου υγεία, όταν δοκιμάζονταν τόσο τα όρια της αντοχής μου με την αναδουλειά και την ανεργία. Ένιωσα χρήσιμη, ικανή, άξια να μοιράζομαι κάτι από μένα με τους άλλους. Η ενεργοποίηση των δυνάμεων που δεν ξέρουμε καν ότι έχουμε, πριν μας χρειαστούν, είναι ένα μυστικό που με μαγεύει.

Τα γραναζάκια της ατμομηχανής του Μπαζάρ καλολαδωμένα, γυρίζουν και πάλι. Οι μηχανές ανεβάζουν στροφές, οι παρέες βρίσκονται, τα βαζάκια γεμίζουν, τα μπουκάλια διάφανα λαμπυρίζουν και οι ματιές μας καθρεφτίζονται και γεμίζουν νόημα. Διαβάστε για να ζεσταθεί η καρδιά σας, το περυσινό ταξίδι προς το χριστουγεννιάτικο χαρμόσυνο φως κι ακολουθήστε μας στις νέες περιπέτειες. Αυτή η ώρα που κερδήθηκε σήμερα, μην πάει χαμένη. Ο εσωτερικός μυστήριος χρόνος του καθενός ας βρίσκει δρόμους ζωής να πορεύεται και να εναρμονίζεται μ’ αυτό το εξωτερικό μέτρημα του καιρού που περιμένει να του δώσουμε ένα νόημα για να ομορφύνει και να γλυκάνει την ψυχή μας.

 

Δρόμοι Ζωής- Μοιραζόμαστε 2018

Γιορτή του Φθινοπώρου και της Συμμετοχής

 

Ένα νόστιμα μαγειρεμένο πιλάφι μπορεί να “κρύβει” μέσα του εκτός από μπαχαρικά και προσωπική ευθύνη; Η αγάπη σερβίρεται σε πλαστικά ποτηράκια; Η έγνοια για τον διπλανό Άλλο μήπως είναι το φύλαγμα μιας θέσης στον κήπο της μουσικής; Εκείνη η μαγική λέξη “Μοιραζόμαστε” μήπως απηχεί το αίτημα για μια πιο συμμετοχική κοινωνία;

Κανέλα και αγάπη, μοσχοκάρυδο και ανυπομονησία για τη γιορτή, πιπέρι και φωτεινή χαρά, κόκκινες σάλτσες και φιλία, πικάντικα και γλυκόξινα, πίτες και σαλάτες, εδέσματα από όλον τον κόσμο σας περιμένουν στο τραπέζι μας. Ελάτε να ενώσουμε το βλέμμα μας στον άνθρωπο, με νοστιμιά και φροντίδα. Για έκτη χρονιά, οι εκλεκτές μας γεύσεις από την Πόλη μέχρι το Μπαγκλαντές, από την Ινδία μέχρι την Αίγυπτο κι από την Ιταλία μέχρι το Μεξικό, σας αναμένουν στο φιλόξενο κήπο των “Δρόμων Ζωής”.

Στις  22 Σεπτεμβρίου, στις 9.00 το βράδυ,  ανοίγουν οι πύλες του Κέντρου,  Γαργηττίων 12 στο Γκάζι, σε μια γιορτή αφθονίας, κεφιού, καλής διάθεσης και κυρίως επιθυμίας να μοιραστούμε μεταξύ μας και να υποστηρίξουμε οικονομικά τη λειτουργία της αμιγώς εθελοντικής οργάνωσης και για τη σχολική χρονιά που μόλις άρχισε.  Η είσοδος για το πλούσιο γεύμα κοστίζει 10 ευρώ και για τους φοιτητές 5 ευρώ, μαζί με τα ποτά.  Σας υποδεχόμαστε στην αυλή με μουσική, χαμόγελο και κυρίως την ανάγκη να ζεστάνουμε και να ανοίξουμε την καρδιά μας στον διπλανό. Ας μας βρει το ξημέρωμα της φθινοπωρινής ισημερίας, γιορτάζοντας τη ζωή, μαζί.

INFO
————————————————————
ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ

Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2018, 9.00μ.μ.
Γαργηττίων 12, Γκάζι
Είσοδος με ποτό 10€, για φοιτητές 5€

Για περισσότερες πληροφορίες για την εθελοντική δράση των Δρόμων Ζωής
Website: http://www.dromoi-zois.gr
Facebook: dromoizois (https://www.facebook.com/dromoizois/)
Event page: https://www.facebook.com/events/1924575604295191/

 

 

«κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει»

IMG_20180819_122000_108.jpg

Η δύναμη και η αγάπη. Ο θάνατος και η ζωή. Ο άντρας και η γυναίκα. Η θάλασσα κι η στεριά. Η διαύγεια κι η ζάλη. Όλα τα δίπολα. Ζευγαρωμένα στο λιμάνι τους. Ένα πλοίο κολλημένο στη Μασσαλία. Ο καπετάνιος του. Κι ο δεύτερός του καπετάνιος, σαν σκιά του πρώτου, το φως που πέφτει στο σκοτάδι. Κι ένας ναύτης.

Ένας Λιβανέζος, ένας Έλληνας κι ένας Τούρκος. Η Μεσόγειος φλεγόμενη μέσα στις καρδιές ηττημένων ανδρών και λαβωμένων γυναικών. Και ανάμεσά τους η τρυφερότητα. Ο Ζαν-Κλωντ Ιζζό, αυτός ο μάγος του γαλλικού νουάρ, πλέκει ένα μυθιστόρημα βαθύ και συναρπαστικό, νοσταλγικό και άγριο, γλυκό και ερωτικό, πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. «Οι βατσιμάνηδες της Μασσαλίας» (εκδόσεις Μεταίχμιο) σε μετάφραση Μαριλένας Κοραντζάνη. «Δεν υπάρχει απάντηση, Αμπντούλ. Την ευτυχία ή την πιστεύουμε ή όχι, αυτό είναι όλο. Γιατί δεν πίστεψες ποτέ;»

Όλα τα αρώματα της ζωής κι οι μυρωδιές των ανθρώπων, όλες οι αποχρώσεις, οι λάμψεις, τα σκοτάδια, τα θαμπώματα, όλες οι γεύσεις, οι ήχοι, τα τραγούδια, τα γέλια και τα δάκρυα αυτής της λεκάνης, της …μέσης γης που κυκλώνεται από έναν ήλιο που φέγγει αλλιώς σε κάθε της κομμάτι. Όλη η Μεσόγειος χωράει σε ένα πλοίο χωρίς πλοιοκτήτη, το «Αλντεμπαράν» και ξεδιπλώνει τα χούγια της, τις χάρες και τις πληγές της. Με μαεστρία ο Ιζζό στήνει μια ανθρώπινη ιστορία, τραγική, για να μας πει ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από τη ζωή και το πώς θα αποφασίσουμε να την ζήσουμε, παρά τα κρίματα, παρά τη μοίρα, παρά το προσωπικό άχθος που κουβαλά ο καθένας στην ψυχή του, παρά όλα.

Είναι ένα βιβλίο που λες, ξεπηδά από κείνη τη φωτογραφία της Αλεξάνδρειας της δεκαετίας του ’60, ο Στρατής Τσίρκας καθιστός και δίπλα του ο Νίκος Καββαδίας, σαν να συνεχίζει ο Ιζζό (1945-1999) αυτό που ξεκίνησαν αυτοί οι δύο. Εάν χωράει άλλος ένας στο πλάνο, είναι ο Μαρσεγέζος αυτός, γιος ενός ιταλού μπάρμαν και μιας ισπανίδας κομμώτριας. Ένα εκμαυλιστικό μυθιστόρημα που σε ξελογιάζει με τα βάθη και τα ύψη του, με τις ματιές στην ψυχή, όσο το βλεφάρισμα δυο ανθρώπων που συναντήθηκαν πραγματικά έστω για μια στιγμή, στην κουπαστή ενός πλοίου με το όνομα ζωή.

«Ακυβέρνητες πολιτείες»

20180714_100128

Ένα σπουδαίο και τόσο σκληρό βιβλίο του κολομβιανού συγγραφέα Σαντιάγο Γκαμπόα. Σκληρό γιατί είναι τόσο οικείο και σύγχρονό μας. Οι γενιές του διαδικτύου, όλα όσα ζουν λίγα πίξελ πιο κάτω από μας, αλλά ειδωμένα μέσα από τον κοσμοπολιτισμό του Γκράχαμ Γκρην και του Τζον Λε Καρρέ. «Νυχτερινές ικεσίες» από τις εκδόσεις Πόλις σε μετάφραση Βασιλικής Κνήτου.

«Οι μεγαλόπρεπες πολιτείες. Εκεί συμβαίνουν ιστορίες, ίσως την αυγή ή μπορεί και αργά το απόγευμα, όπως και να ‘χει, μακριά απ’ τον καυτό ήλιο του μεσημεριού. Θα φτάσουμε ποτέ ώς αυτές; Ίσως μπούμε σ’ αυτή την καινούργια πόλη το χάραμα ή πριν νυχτώσει.» Ένας νέος θα βρεθεί με ναρκωτικά στις αποσκευές του στην Μπανγκόκ. Πολύ γνώριμή μας ιστορία. Τι κρύβεται όμως κάτω απ’ τα υποστρώματα που δεν θα αποκαλυφθούν ποτέ;

Ούτε αστυνομικό ούτε ιστορία αγάπης δεν είναι τούτο το μυθιστόρημα για να πειράξουμε και τους ισχυρισμούς του συγγραφέα. Είναι μια χαρτογράφηση του σύγχρονου Κακού. Αριστοτεχνική. Μπογκοτά, Δελχί, Μπανγκόκ, Τόκιο, Τεχεράνη, Παρίσι. Οι εξαφανισμένοι από το καθεστώς της Κολομβίας, οι εξαφανισμένοι από το αραχνένιο δίχτυ της πορνείας και των ναρκωτικών. Οι «εξαφανισμένοι» από αγάπη.

Ένας πιτσιρικάς που θα ζωγραφίσει την ψυχή του στους τοίχους με γκράφιτι κι εντέλει με αίμα σε μια φυλακή την ανθρώπινη τραγωδία, μια ανθρώπινη κατάσταση, εκείνο το κενό που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος.  Αξιοδιάβαστο και απολαυστικό.

 

 

 

Μυστικός Κήπος

Φέτος ήταν η τρίτη χρονιά. Ξεκίνησε από «Ονειρόδρομος» και μετατράπηκε σε «Μυστικός Κήπος». Ολοκληρώθηκε ένας βαθύς και αδιερεύνητος σπειροειδής κύκλος. Με μεγάλα ταξίδια σε εσωτερικούς χώρους. Σε ψυχικά τοπία που κουβαλάμε όλοι μας.

Σε ένα τόσο δα κηπάκι, γύρω από έναν κύκλο. Ακούγοντας τις ανάσες μας. Μια χούφτα άνθρωποι. Φυτεύοντας μια ελιά, πόσους σπόρους που δεν καρποφόρησαν και πόσα άλλα λουλούδια που άνθισαν. Μεγάλη ανταμοιβή ο μικρός λουλουδοπαραγωγός που κουβαλάει ένα γλαστράκι στην καρδιά του και ανθίζει για χάρη μας όλο τον σύμπαν εκεί μέσα. Και στα μάτια όλων που σπιθίζουν λουλούδια.

Ένας πάπυρος που του έτρωγαν το φως του τα ζιζάνια, μια βοκαμβίλια ξερή που αναστήθηκε, ένας έρωτας που ξαναβλασταίνει.

Ένας μυστικός δείπνος μέσα στα χώματα, με νερό και φως και ψυχή.

Που γίνεται σφιχτή αγκαλιά που καρποφορεί.

Αντί μνήμης

Δεν θα ξεχάσω την αίσθηση από τα τηλεφωνήματά του: του απαριθμούσα τις «τρελές» μου ιδέες για την ομάδα, όλα τα σχέδια που μου κατέβαιναν στο κεφάλι, μου έλεγε πάντα «ναι» και πήγαινε λίγο παρακάτω την ιδέα μου, σε μια υλοποίηση ακόμα πιο δυνατή και όμορφη. «Κι άμα γίνει;», μου έλεγε. Εγώ ένας φύσει μη ομαδικός τύπος που κοίταζα πάντα από την άκρη, το ιδιότυπο περιθώριό μου -που ακόμη δεν ξέρω εάν είναι εσωστρέφεια, φόβος, αδυναμία ή τελικά η ατομική μου ενέργεια και η προσωπική μου δύναμη, ο τρόπος μου τέλος πάντων- και παρατηρούσα, βρέθηκα στη μέση να ενορχηστρώνω ομάδες και να ανασαίνω μαζί τους… Είδε την παιδική μου ορμή, τον ενθουσιασμό μου, τον αυθορμητισμό που δεν έχει κατορθώσει τίποτα να σταματήσει και τα πήρε να τα πάει σε άλλα παιδιά, χωρίς διάθεση ελέγχου, με ενθάρρυνση μου έδειχνε μια κατεύθυνση, πού να πάει η όρεξή μου, η χαρά μου, για να πιάσουν τόπο και να μην χαραμιστούν, κάπου να ανθίσουν που τα χρειάζεται κάποιος άλλος. Ό, τι είχα γίνει, μέχρι τώρα, δεν πήγαινε χαμένο, κάποιος το χρειαζόταν. Πώς να μην ανθίσεις μετά; Γι’ αυτό και πρώτα απ’ όλα νιώθω ένα μικρό παιδί του κέντρου των Δρόμων Ζωής, όχι ένας από τους μεγάλους.

Ωστόσο, ο κύριος Κώστας δεν είναι μια ανάμνηση, αυτό θα ήταν πολύ λίγο. Είναι ένας εσωτερικός οδοδείκτης για μένα που μου υπενθυμίζει ότι με αγάπη, εμπιστοσύνη, απλότητα, ειλικρίνεια, ευγένεια και ευαισθησία, απαλότητα, μπορώ άφοβα να ακολουθώ τη φωνή μέσα μου. Σε όποιον δρόμο μου λέει να πάω και μ’ αρέσουν πολύ οι δρόμοι και τα ταξίδια.

Κι αυτό είναι μεγάλη ελευθερία και ζώσα ύπαρξη. Να γίνεσαι, ε, η ελευθερία του άλλου… Κι οι άνθρωποι τρεφόμαστε με την ελευθερία, είναι το φως μας, το νερό, η γη και ο άνεμός μας για να προχωράμε προς τα μέσα και προς τα πάνω. Αντί μνήμης, λοιπόν, ζώσα ύπαρξη στις καρδιές τόσων πολλών ανθρώπων.

Δεν φοβάμαι πια να λερώνω τα μεταξένια μου ρούχα στο πεζοδρόμιο της Γαργηττίων που καθόμαστε με κάθε ευκαιρία, ούτε να βρέξω τα φουστάνια μου από την ξαφνική μπόρα στο «Μοιραζόμαστε» του Σεπτεμβρίου.

Αυτό το «ευχαριστούν όλοι όλους» ανθίζει και το τρέφουν ήλιοι στα βλέμματα των παιδιών, μουσικές στα γέλια τους, χοροί στην κίνησή τους, ζεστασιά στις ψυχές όλων μας που μας δόθηκε η χαρά να βρεθούμε κοντά του και να ανασάνουμε από το σπινθηροβόλο πνεύμα του κυρίου Κώστα. Μας τρέφει και μας εμπνέει. Και συνεχίζουμε τις καλλιέργειές μας στο δικό του μυστικό κήπο ο καθένας.

Εμ-ψύχωση

Τα τελευταία πέντε χρόνια, ανακάλυψα ότι όλη μου τη ζωή εμψύχωνα ανθρώπους που δεν μπορούσαν να λάβουν την ενθάρρυνση, ήμουν απελπιστικά αισιόδοξη ενώ νόμιζα ότι απελπιζόμουν εγώ, κοίταζα όλο κατά το φως ενώ γύρω σκοτείνιαζε το σύμπαν, δεν μπορούσα να σταθώ σε ένα σημείο ενώ νόμιζα ότι είμαι πλήρως ακίνητη, γνώριζα άπειρο κόσμο και κυλούσε από τη χούφτα μου σαν νερό, ενώ πίστευα ότι ήμουν αντικοινωνική, όλο κάτι επεδίωκα και καλό θα ήταν να κάθομαι και στα αυγά μου καμιά φορά, όλο εξέφραζα τα ανέκφραστα, όλο, όλο, όλο. Όλο φοβόμουν ότι δεν ήμουν αρκετή, όλο δεν ήμουν ευχαριστημένη κυρίως με μένα, όλο μπορούσα και καλύτερα.

Μπήκα λοιπόν μέσα από τον καθρέφτη κι εκεί τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Μόλις μου ζητήθηκε να σταθώ ακίνητη, ξεδιπλώθηκε η πλήρης αδυναμία μου να είμαι στάσιμη. Μόλις καθάρισα το τοπίο από κοινωνικές γνωριμίες, φάνηκε ποιοι άνθρωποι έρχονταν για να μείνουν και κυρίως ποιους γύρευα εγώ. Και πόσους είχα απαλλάξει δίνοντας χρόνο και προσοχή. Μόλις δεν ήταν αρκετά τα πάντα γύρω μου, βρήκα πόσο αρκετή ήμουν εγώ και ξάφνου όλα έφταναν και περίσσευαν. Αφθονία. Μόλις σηκώθηκα από την καρέκλα και βημάτισα, δεν μπορούσα να ξανακαθίσω. Άρον το κρεβατάκι σου. Μόλις έδειξα εγώ εμπιστοσύνη και πίστη, ωπ, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.

Εκείνη η αίσθηση μόνο δεν σταμάτησε. Εκείνη που φέρνει στη  επιφάνεια ό,τι συμβαίνει όπου μπω, όπου σταθώ, όπου βρεθώ. Η στάση του παρατηρητή βλέπεις. Μόλις έδιωξα και την επίκριση που με κατέτρωγε, έγινε ακόμη πιο αποτελεσματική. Μόνο που θα κοιτάξω προς μια κατεύθυνση, ήδη ανοίγει ο δρόμος και ξεδιπλώνει τα παρακλάδια του. Κι εκείνη η μόνωση από τους άλλους ήταν απλώς η απόσταση, ο χώρος του παρατηρητή που μου επιτρέπει να ανασαίνω. Και που τη βάζω μπρος μόλις η εμπλοκή δεν δουλεύει πια.

16 χρόνια Χριστούγεννα στο Γκάζι

Δρόμοι Ζωής -Bazaar 2017

Στις 16 και 17 Δεκεμβρίου 2017, στο Γκάζι, πραγματοποιείται για δέκατη έκτη χρονιά το Χριστουγεννιάτικο Bazaar της εθελοντικής οργάνωσης «Δρόμοι Ζωής».Το 87ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών (Ορφέως 58,  118  54, Σταθμός Μετρό «Κεραμεικός», έξοδος Κων/πόλεως) φιλοξενεί για ακόμη μια φορά την εκδήλωση.

Το Bazaar, θεσμός πλέον για τους εθελοντές και τους φίλους μας, αποτελεί τη μοναδική χρηματοδοτική πηγή της Οργάνωσης και εξασφαλίζει την ετήσια λειτουργία του Κέντρου Επικοινωνίας των Δρόμων Ζωής (Γαργηττίων 12, Γκάζι) που ασχολείται εδώ και 21 χρόνια με τη στήριξη ων παιδιών και οικογενειών που αντιμετωπίζουν συνθήκες αποκλεισμού και ανέχειας στον Κεραμεικό, το Γκάζι, το Βοτανικό, το Μεταξουργείο. Ένα Bazaar «Γιορτή» για τους εθελοντές, τα παιδιά του Κέντρου και τους επισκέπτες, δίνει την ευκαιρία για χριστουγεννιάτικες αγορές, καλαίσθητες και ποιοτικές, με έμφαση στον γαστρονομικό του χαρακτήρα. Οι εθελοντές εργάζονται όλο το χρόνο για τα κοσμήματα, τα πλεκτά, τα αξεσουάρ, τα γλυκίσματα, τα λικέρ και όλες τις ξεχωριστές σπιτικές παρασκευές που προσφέρονται σε συσκευασία δώρου για τα Χριστούγεννα. Το μπαρ του μπαζάρ αποτελεί σημείο συνάντησης των επισκεπτών που ανανεώνουν ετησίως το ραντεβού τους για να γιορτάσουν με αλμυρές και γλυκές γεύσεις, εδέσματα ελληνικής, ανατολίτικης, ιταλικής, μεξικάνικης κι εν γένει έθνικ κουζίνας, καφέ, τσάι, ζεστό κρασί, με ιδιαίτερα χαμηλό κόστος.

Προσεγμένα αντικείμενα από «δεύτερο χέρι» διατίθενται  σε πολύ προσιτές τιμές. Το «Μικρό βιβλιοπωλείο» μας, ευκαιρία για βιβλιόφιλους να ανακαλύψουν πολύτιμους θησαυρούς από μεταχειρισμένα βιβλία κάθε γούστου.

Στο πλαίσιο του Bazaar, και τις δυο ημέρες διοργανώνονται για τους μικρούς επισκέπτες μας, στον πρώτο όροφο του Σχολείου, πολλές παράλληλες εκδηλώσεις, δωρεάν.  Το «Εργαστήρι των Ξωτικών» με εργαστήρια και δημιουργική απασχόληση, Παράσταση Καραγκιόζη το Σάββατο 6.00-7.00μ.μ., Θεατρική παράσταση από τα παιδιά των Δρόμων Ζωής την Κυριακή 1.00-2.00μ.μ. .

(Επικοινωνία με δημοσιογράφους: Γιώργος Γάγγας 6974 550649)

Bazaar info:
Ωράριο: Σάββατο 16 Δεκεμβρίου: 10:00-22:00,
Κυριακή 17 Δεκεμβρίου: 10:00-20:00

Για περισσότερες πληροφορίες για την εθελοντική δράση των Δρόμων Ζωής:

www.dromoi-zois.gr 
www.facebook.com/dromoizois
twitter.com/dromoizois

Για περισσότερες πληροφορίες για το bazaar και τις παράλληλες εκδηλώσεις:

www.bazaar-dromoizois.gr,
https://www.bazaar-dromoizois.gr/παράλληλες-εκδηλώσεις/

Κατεβάστε το Δελτίο Τύπου (.doc)

Δρόμοι Ζωής- Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ 2017

Τα φωτεινά πνεύματα δουλεύουν ακατάπαυστα για να νιώσουμε λίγο καλύτερες κι ομορφότερες γιορτές, με ζεστασιά, αγάπη, γεμάτη την ψυχή μας.
Ακολουθείστε τους για να γλυκαθείτε, σαν κέρασμα πορφυρό σε κρυστάλλινο πιατάκι με δροσερό νερό και σεμενδάκι δαντελένιο ολόλευκο.

http://www.bazaar-dromoizois.gr/

 

Προσδοκία ανά(σ)τασης

Είναι φρέσκοι, πολύ νέοι -μόλις στα είκοσι κάτι τους-, κοιτούν τον κόσμο γύρω τους ως ποιητές και τον τραγουδούν. Προβληματισμένοι για την κοινωνία, με ειρωνεία, μαύρο χιούμορ, ευαισθησία, αναμενόμενη αντιδραστικότητα που παρακάτω ελπίζω θα μετουσιωθεί σε δημιουργία, με μουσική που σε παρασέρνει, στίχους που σου δείχνουν τι συμβαίνει γύρω και πώς το λαμβάνουν οι δέκτες με τεταμένες τις πιο λεπτοφυείς κεραίες τους. Συναίσθημα, θυμικό, ενορχηστρωμένα με νότες. Κάποτε πικροί -από κούνια-, μελαγχολικοί αλλά όχι «νεκροί» όπως ισχυρίζεται το όνομά τους. Ωραίοι -της ώρας κατάλληλοι δηλαδή γι’ αυτό που ζούμε τώρα και ικανοί να το αφηγηθούν- τύποι που αγάπησα πολύ το βαλσάκι τους, κρατάει άλλωστε σκυτάλη από τη τρυφεράδα του Λοϊζου και μας τη φέρνει στο σήμερα. Η ταυτότητά τους; Νομίζω είναι η δυνατότητα να πουν ιστορίες, μικρές ανθρώπινες, γι’ αυτό πολύ μεγάλες, «Εξαιρετικά Χημικά Άσματα», άλλωστε τιτλοφορείται ο δίσκος τους. Η οπτική τους είναι πολύτιμη: πίσω από το τζάμι σε ένα λεωφορείο της γραμμής, βλέποντας τον Ξένο, τον Άλλον. Είναι οι «Νεκροί από Κούνια». Μέσα στην αλήθεια τους και τα ψυχικά μουσικά τους τοπία κρύβεται ένας σπόρος προσδοκίας ανά(σ)τασης και αναγέννησης μακάρι να ανθίσει. Ακούστε τους.

«Το βαλς του 790»

Το «θεώρημα» της Αντέλ

Η ζωή του αξεπέραστου επιστήμονα Κουρτ Γκέντελ μέσα από τα μάτια της γυναίκας του

 

ΓΙΑΝΙΚ ΓΚΡΑΝΕΚ

Η ΘΕΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΘΡΙΑΜΒΩΝ

Μτφρ.: Τεύκρος Μιχαηλίδης

Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Σελ. 456

 

 

Είναι ένα βιβλίο που σου χαράζει ένα πλαγιαστό οχτάρι στην καρδιά, το άπειρο με όλους τους συμβολισμούς του. Καταφεύγει στα ανώτερα μαθηματικά, στη φυσική από θεωρία της σχετικότητας και πάνω, στη φιλοσοφία, μα, κυρίως ανασκάπτει την ψυχή. Ένα μυθιστόρημα πλούσιο, απολαυστικό. «Η θεά των μικρών θριάμβων» της Γιανίκ Γκρανέκ, σε μετάφραση Τεύκρου Μιχαηλίδη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Ο Κουρτ Γκέντελ, πολύ φίλος του Άλμπερτ Αϊνστάιν, έφευγαν μαζί από το Πρίνστον για τους παροιμιώδεις περιπάτους τους στα τελευταία χρόνια της ζωής του δεύτερου.

Η ζωή του μεγάλου αυστριακού μαθηματικού μέσα από το πρίσμα της μυθοπλασίας και φυσικά τη ματιά της γυναίκα του, Αντέλ, μιας χορεύτριας από τη Βιέννη που του αφιέρωσε τη ζωή της. «Τα μαθηματικά δεν τον τρέλαναν· έσωσαν τον άνδρα μου από τον εαυτό του και μετά τον σκότωσαν». Με ειρωνεία, χιούμορ, σαρκασμό, άλλοτε γλυκύτητα κι άλλοτε πίκρα η γυναίκα αυτή χαρτογραφεί την ψυχική δυστοπία μιας διανοητικής ιδιοφυίας. Το τίμημα για έναν άνθρωπο που σημάδεψε την επιστήμη του 20ου αιώνα. Τα περίφημα θεωρήματά του απέναντι στο διαχρονικό «θεώρημα» της Αντέλ: δεν αποδυναμώνεται ποτέ και ισχύει πάντα το να λες σε μια γυναίκα πόσο όμορφα είναι τα μαλλιά της και σε έναν άνδρα πόσο δυνατός είναι… Η κοινή λογική απέναντι στη μεγάλη Λογική και τον ισχυρό θεμελιωτή της. Εκλαϊκευμένη η ουσία της εργασίας του Γκέντελ λέει ότι «ένα σύστημα δεν είναι σε θέση να κατανοήσει τον εαυτό του. Είναι πολύ δύσκολο να αυτοαναλυθείς. Δεν μπορείς να δεις τον εαυτό σου παρά μόνο μέσα από τη ματιά των άλλων». Κάτι που απέδειξε ο Γκέντελ, τι τραγική ειρωνεία, με την ίδια του τη ζωή και το θάνατο. Το βιβλίο κατέκτησε το Βραβείο των Βιβλιοπωλών στη Γαλλία και πραγματικά απορροφά τον αναγνώστη.

Η Γιανίκ Γκρανέκ, αν και είναι μόλις το πρώτο της μυθιστόρημα, γεννημένη το 1969 στη Γαλλία, κατορθώνει να αναπλάσει υποδειγματικά τη ζωή του Μεσοπολέμου στη Βιέννη, στη συνέχεια τη ναζιστική απειλή που έπεσε πάνω από την Ευρώπη κι ύστερα τη διαφυγή του ζεύγους στην Αμερική, διασχίζοντας την Ανατολή με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο. Η μεταπολεμική Νέα Γη, το «ασφαλές» καταφύγιο του Πανεπιστημίου Πρίνστον και φυσικά η σύγχρονη ματιά των αρχών της δεκαετίας του ’80 στην αμερικανική ακαδημαϊκή κοινότητα, η κριτική της θεώρηση μέσα από την άλλη ηρωίδα, την Άννα Ροθ, μια καλοσπουδαγμένη αρχειοθέτρια που αποστέλλεται από το Ινστιτούτο Προχωρημένων Μελετών στο γηροκομείο που ζει η χήρα του Κουρτ Γκέντελ για να εξασφαλίσει το αρχείο του. Κι έτσι αρχίζει να πέφτει φως σ’ αυτή την ερμητική προσωπικότητα μέσα από τη σχέση των δύο γυναικών που αφηγούνται τη ζωή τους γύρω από τον παράξενο και ιδιότυπο αυτό άξονα, τον Κουρτ Γκέντελ. «Συγύριζα τα πάντα για να εμποδίσω αυτή την καταραμένη εντροπία να τα καταπιεί όλα. Ίδια δεν είναι η μοίρα όλων των γυναικών; Σαλπάρουν, είτε από έρωτα είτε από ανάγκη για ασφάλεια, και τελικά καταλήγουν να κρατάνε με τα ίδια τους τα χέρια αυτόν που υποτίθεται πως θα ήταν ο βράχος τους. Αυτό το πεπρωμένο έχουμε όλες; Αυτούς τους αδελφούς, πατεράδες, εραστές, φίλους, είμαστε εδώ για να σώζουμε; Μήπως γι’ αυτόν τον αλλόκοτο σκοπό μας έδωσε ο θεός στήθη και γοφούς; Είμαστε απλώς σωσίβια; Και τι μας απομένει όταν πια δεν έχουμε κανέναν να σώσουμε; Να τακτοποιήσουμε τις αναμνήσεις».

Η θρυλική επιστημονική μορφή του από τη μία κι από την άλλη, ένας κοινό θνητός που κύλησε στα μαρτύρια της παράνοιας, ταλαιπωρήθηκε από νευρική ανορεξία και διαταραχή προσωπικότητας και κατέληξε δέσμιος της ψυχικής του νόσου, όταν ο «βράχος» του, η Αντέλ, δεν κατόρθωσε να τον κρατήσει γερά δεμένο στη γη, στους ανθρώπους, στην ίδια του τη φύση, στην τροφή. Μια γυναίκα αντιμέτωπη με τη μεγάλη της επιλογή: να αγαπήσει μέχρι τέλους αυτόν τον άντρα, να του αφιερώσει την καθημερινότητά της κυριολεκτικά, να αποφασίσει να ταυτίσει τον εαυτόν της, τη δική της ζωή, με έναν άνθρωπο που ζούσε τόσο πολύ μέσα στο μυαλό του, κι εκείνη σχεδόν έγινε φορέας του σώματός του, των αισθημάτων του, των αισθήσεών του, της απόλαυσης που εντέλει αρνήθηκε και που κανείς δεν θα μάθει πώς ποτέ βίωσε. Ο έρωτας, η τρέλα, η λογική, η ζωή και ο θάνατος, ο πόλεμος και η ειρήνευση, η συμφιλίωση με ό,τι είναι ο καθένας: η μεγάλη συνεχής διακύβευση στην πορεία ενός ανθρώπου.

Ρίζες στη ζωή της περιπλάνησης

Μια αφήγηση συμφιλίωσης μέσα από δύο πολέμους και τρεις ηπείρους

 

ΜΙΡΙΑΜ ΦΡΑΝΚ

ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΗΠΕΙΡΟΥΣ       

Μετάφραση: Καρίνα Λάμψα

Εκδόσεις Καπόν

Σελ. 352

 

Στα καραβάνια των προσφύγων του 21ου αιώνα, στις κοινότητες των εκπατρισμένων, στις μοναχικές πορείες των εκδιωγμένων σκέφτομαι πάντα αυτόν τον αφανή, τον σχεδόν αόρατο παρατηρητή του κόσμου του, συνήθως ένα μικρό παιδί, που ρουφάει όσα του συμβαίνουν και μια μέρα θα γίνει εκείνος που θα αφηγηθεί την Ιστορία όλων, μέσα από τη δική του μικρή ιστορία. Σκέφτομαι πώς θα είναι τα δικά του λόγια, σε ποια γλώσσα, τι θα λένε, πώς θα βλέπουν τα μάτια του μέσα από τις δικές μας λέξεις. Περιμένω τη λογοτεχνία που θα ξεπηδήσει από όλα εκείνα τα παιδιά που έχουν εισρεύσει στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, οπουδήποτε στον κόσμο από άλλα μέρη, με άλλες γλώσσες, άλλες αποσκευές ψυχικές και πολιτισμικές, άλλα συναισθηματικά φορτία και εσωτερικές φορτίσεις.

Μια τέτοια μικρούλα, λοιπόν, ανοίγει τη ροή της δικής της ατομικής οδύσσειας, τόσο βαθιά συνυφασμένης με τις παγκόσμιες εξελίξεις, και σε ένα κείμενο μαρτυρία μεν, αλλά με ζωντάνια κι απόλαυση λογοτεχνίας για τον αναγνώστη, ξεδιπλώνει την περιπετειώδη ζωή της. Η Μίριαμ Φρανκ που είχε την τύχη να επιζήσει από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο –σε αντίθεση με τη συνονόματή της Άννα. Αφηγείται τη ζωή της, «Εξόριστη σε τρεις ηπείρους- Ιστορίες μιας νομαδικής ζωής», ένα βιβλίο μεταφρασμένο από την Καρίνα Λάμψα που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καπόν. Βαρκελώνη, Μασσαλία, Καζαμπλάνκα, Μεξικό, Νέα Ζηλανδία, Αγγλία, Ιταλία, με τόσες πολλές διαδρομές και σταθμούς και ανθρώπους. Ο βίος μιας γυναίκας, με τις πάμπολλες διαστάσεις της φύσης της, απλώνεται μπροστά μας για να μας πει ένα τραγούδι για την ίδια τη ζωή, την αξία της, τη σημασία της, την ομορφιά της, τη λείανση του ανθρώπου μέσα από τα σκληρά, απροσδόκητα κύματα της πορείας του.  Και φυσικά για την τόλμη, τη δύναμη, την επιμονή, την αντοχή, τη δυνατότητα. Τις άπειρες άδηλες πιθανότητες που διανοίγονται μπροστά στον καθένα.

Εβραία που γεννήθηκε στη Βαρκελώνη η Μίριαμ Φρανκ, από μητέρα Γερμανίδα και πατέρα πολιτογραφημένο αμερικανό που είχε αλλάξει το όνομά του, διέφυγε από την Ισπανία του Φράνκο, έζησε στη Γαλλία υπό το καθεστώς του Βισύ, και όταν ήταν πέντε χρονών με το πλοίο «Serpa Pinto» έφτασε μέσω Μασσαλίας και Καζαμπλάνκας στο Μεξικό. Κι αργότερα Νέα Ζηλανδία. Έχει γλιτώσει το Ολοκαύτωμα κι όταν αυτή η μικρούλα το συνειδητοποιεί σιγά σιγά, αποφασίζει να γίνει γιατρός. Και μετά Λονδίνο. Μια αναισθησιολόγος που θα παντρευτεί αργότερα τον γερμανό ζωγράφο Κόρτοκρακς που εκείνος με τη σειρά του θα στήσει και θα διδάξει σε ένα σχολείο στην Ιταλία. Σε αδρές γραμμές αυτή είναι η πραγματικότητα της Μίριαμ. Βαθιά ανθρώπινη, συγκινητική, προσωπική που ξεφυλλίζει τόσες πολλές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας. «Κατάλαβα πως τελικά οι ρίζες μου δεν βρίσκονταν σε κάποια γεωγραφική τοποθεσία έξω απ’ τον εαυτό μου, αλλά μπλεγμένες στην ίδια μου τη φύση, ενσωματωμένες μέσα μου, σε όλη τη διαδρομή από το ξεκίνημά μου στη ζωή… Υπάρχει ένα κεντρικό σημείο σε μένα που αναδεύεται πάντα από την επίμονη μεγαλοπρέπεια των βουνών, μια ήρεμη λίμνη, μια ορμητική θάλασσα, τα ταραχώδη χρώματα του ήλιου που δύει ή τη σαγηνευτική φινέτσα ενός λουλουδιού, τους αγνούς ρυθμούς του Μπαχ και το θυελλώδες πάθος του Μπετόβεν, την ομορφιά στη γραμμή και τις αναλογίες μιας ετρουσκικής στεγασμένης εισόδου ή ενός ναού Μάγια».

Τραυματική φυγή

Όσο διάβαζα την αφήγησή της, δεν ήταν δυνατόν να μην περάσουν από το νου μου οι «Χαμένοι- Αναζητώντας έξι από τα έξι εκατομμύρια» (εκδ. Πόλις, σε μετάφραση Μαργαρίτας Ζαχαριάδου) του Daniel Mendelsohn. Μα, κυρίως ένα βιβλίο μιας άλλης γυναίκας που η περιπετειώδης φυγή της επίσης στην Αμερική για να σωθεί κι εκείνη από τη ναζιστική σφαγή, την έκανε ψυχαναλύτρια. Πρόκειται για την Kathleen Kelley-Lainé που στο βιβλίο της «Πήτερ Παν ή Το θλιμμένο παιδί» (εκδ. Άγρα, σε μετάφραση Βάνας Χατζάκη) ξεδιπλώνει την προσωπική της αφήγηση, λέγοντας μαζί την ιστορία του παραμυθένιου ήρωα καθώς και του δημιουργού του James M. Barrie. Εκεί η συγγραφέας παίρνει τον κάθε αναγνώστη από το χέρι και τον γυρνάει πίσω στη δική του παιδική ηλικία, φέρνει στο φως τυχόν δικές του τραυματικές φυγές ή έστω στα δικά του μάτια καθοριστικές για τη ζωή του και τον φέρνει γλυκά, ανθρώπινα, με χάρη, με συμπόνια, δίπλα στον ενήλικο εαυτό του, προκειμένου να τους συμφιλιώσει. Όπως λέει και η Μίριαμ Φρανκ, το αμετάβλητο, σταθερό κέντρο της συνυφαίνεται -στο απόσταγμα όλης της ροής της ζωής της- με το εφήμερο του εαυτού της. Κι εκείνες οι στιγμές της συμφιλίωσης που αναπόφευκτα σε οδηγεί σ’ αυτές και η δυναμική της λειτουργίας της αφήγησης, της ολόδικής σου κάθε φορά αφήγησης, είναι πολύτιμες.

«Ο λογάριθμος του e»

Η Ελένη Μαϊστρέλλη έχει γεννηθεί το 1980 και έχει σπουδάσει Μαθηματικά. Ζωγραφίζει την τελευταία πενταετία συστηματικά. Ανακαλύπτοντας τις εικόνες της, μαγεύτηκα. Μια απλότητα και χάρη, μια βαθιά ανθρωπιά. Κι οι φιγούρες των ανθρώπων που χρωματίζει, καρφώνονται στην καρδιά και τους κουβαλάς μαζί σου σαν να είναι μυθιστορηματικοί ήρωες. Έχουν να σου πουν μια ιστορία, δική τους και δική σου. Δεν ξέρω εάν είναι ναϊφ τέχνη, πάντως δεν είναι καθόλου αφελής. Τρυπά το περίβλημα του συνειδητού κόσμου και εισχωρεί βαθιά σε διασυνδέσεις άγνωρες της σκέψης και της ψυχής. Κι αναδύονται κόσμοι που δεν είχες υποψιαστεί, από τον άντρα που κάθεται απέναντί σου στο βαγόνι του τρένου, αλλά μοιάζει με φιγούρα από σούφικο τεκέ, από τη γυναίκα του κάτω πατώματος που τη βλέπεις να απλώνει νοερά την τράπουλα με τις κάρτες του ασυνείδητου σου, από το κορίτσι στην Αφρική με τις αράχνες της που σου θυμίζει εκείνη την αράχνη του Νταλί, από τη γιαγιά που μοιάζει γιαγιά όλου του κόσμου, μπροστά στη μπουγάδα της, λευκό μαντηλάκι ειρήνευσης.

Οι άνθρωποι της Ελένης Μαϊστρέλλη είναι αυτοί που κυκλοφορούν και ζουν δίπλα σου, αυτοί που αναπνέουν κοντά σου, αυτοί που αποφεύγουν ή καρφώνονται στο βλέμμα σου. Τους δίνει φωνή, υπόσταση, μια νέα ύπαρξη πάνω σε ξύλο και καμβά με χρώματα. Η φρεσκάδα της ματιάς της, η προσωπική της οπτική γωνία σε κεντρίζουν. Αυτό που την ενδιαφέρει, είναι οι αντιθέσεις, οι αντιφάσεις της ζωής. Και, ω του θαύματος, τις συμφιλιώνει με τα πινέλα της, γράφοντας ένα λογάριθμο ανθρωπινότητας, όπως είναι και η υπογραφή της, lne. Η ζωή όπως είναι, με μαθηματική τάξη μέσα στην αταξία της, να μας σκάει ένα χαμόγελο ειρωνικά με βλέμμα που λάμπει.

Πέντε χρόνια «Μοιραζόμαστε»

Πέντε χρόνια «Μοιραζόμαστε»

Πέντε χρόνια «Μοιραζόμαστε»

Με αρώματα μοσχοκάρυδου, κανέλας, γαρύφαλλου, με πιπέρια, κόκκινες σάλτσες, γλυκόξινες και πικάντικες, με πίτες, πιλάφια και σαλάτες, ιδιαίτερα γλυκά, κάθε λογής εδέσματα και εκλεκτές γεύσεις από την Πόλη, την Ανατολή αλλά και από τις κουζίνες του κόσμου, από Μεξικό και Ινδία μέχρι Κίνα, και φυσικά μεσογειακή κουζίνα, οι «Δρόμοι Ζωής» υποδέχονται το φθινόπωρο.

Στις 16 Σεπτεμβρίου, στις 9.00 το βράδυ, ανοίγουν οι πύλες του Κέντρου μας,Γαργηττίων 12 στο Γκάζι, σε μια γιορτή αφθονίας, κεφιού, καλής διάθεσης και κυρίως επιθυμίας να μοιραστούμε μεταξύ μας και να υποστηρίξουμε οικονομικά τη λειτουργία της αμιγώς εθελοντικής οργάνωσης και για τη σχολική χρονιά που μόλις άρχισε. Η είσοδος για το πλούσιο γεύμα κοστίζει 10 ευρώ και για τους φοιτητές 5 ευρώ, μαζί με τα ποτά. Σας υποδεχόμαστε στην αυλή με μουσική, χαμόγελο και κυρίως την ανάγκη να ζεστάνουμε και να ανοίξουμε την καρδιά μας στον διπλανό.

INFO

ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ

Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου, 9.00μ.μ.
Γαργηττίων 12, Γκάζι
Είσοδος με ποτό 10€, για φοιτητές 5€

Για περισσότερες πληροφορίες για την εθελοντική δράση των Δρόμων Ζωής

Η φλεγόμενη βάτος της λογοτεχνίας

«Η φλεγόμενη βάτος της λογοτεχνίας»

ΜΑΡΓΚΕΡΙΤ ΝΤΙΡΑΣ
Ο εραστής
μτφρ.: Εφη Κορομηλά
εκδ. Μεταίχμιο, σελ. 132

Γράφοντας
μτφρ.: Χρύσα Τσαμαδού
εκδ. Εξάντας, σελ. 142

ΛΟΡ ΑΝΤΛΕΡ
Ζωή σαν μυθιστόρημα
μτφρ.: Μαρία Κράλλη
εκδ. Ηλέκτρα, σελ. 736

Το πρώτο της βιβλίο αρνήθηκε να το εκδώσει ο Gallimard. Το έργο που την έκανε διάσημη διεθνώς, την καθιέρωσε και την απογείωσε, που της έφερε στα χείλη την αναγνώριση και που πια θα ένιωθε ενοχλημένη κι απ’ αυτό, δεν ήρθε πριν από τα 70 της χρόνια, παρά την ενεργή της παρουσία, την πολυτάραχη ζωή της, την αφοσίωσή της στη γραφή. Παρακινημένη από μια μακρινή επίγευση του «Εραστή» της που έχει ξεπεράσει το ενάμιση εκατομμύριο αντίτυπα κι έγινε ταινία το 1992 από τον Ζαν-Ζακ Ανό, ξεκίνησα να γράψω ένα κείμενο για τον εξωτισμό και τον αισθησιασμό ελέω θέρους, όμως η πολυσύνθετη συγγραφική φιγούρα της το κατάπιε και με περιγέλασε.

Δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση. Η Μαργκερίτ Ντιράς. Δεν μπήκε σε κανένα καλούπι. Το περιβόητο «Ζω για να τη διηγούμαι» του Μάρκες αυτή το διέστρεψε σε ένα δικό της «ζω και επειδή γράφω». Οπως καταθέτει η ίδια στο «Γράφοντας» (εκδ. Εξάντας, μτφρ. Χρύσα Τσαμαδού, 1996), «Η γραφή ήταν το μοναδικό πράγμα που γέμιζε τη ζωή μου και τη γοήτευε. Το έκανα. Η γραφή δεν μ’ εγκατέλειψε ποτέ». Είχε δίκιο. Επειτα από 21 χρόνια από τον θάνατό της, οι λέξεις της είναι ζωντανές, παρούσες, φλεγόμενες.

Ερωτας και γοητεία

Κι έτσι, το 1984, το κορίτσι που είχε γεννηθεί σε ένα χωριό της Ινδοκίνας λίγες εβδομάδες πριν από την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με το πραγματικό όνομα Marguerite Germaine Marie Donnadieu, θα γυρίσει καμιά εξηνταριά χρόνια πίσω, στην εφηβεία της, για να πει μια ιστορία που θα εξάψει το αναγνωστικό ενδιαφέρον. Οχι εύκολη ιστορία. «Ο εραστής» που κυκλοφορεί πάλι από το Μεταίχμιο –μετά την πρώτη έκδοση το 2011 από τον Εξάντα– σε μετάφραση Εφης Κορομηλά και με πρόλογο της Χριστίνας Ντουνιά.

Η πραγματική ερωτική σχέση της δεκαπεντάχρονης τότε Μαργκερίτ με έναν πολύ πλούσιο Κινέζο έγινε το υλικό του θρυλικού της βιβλίου. Ενα κορίτσι, με ένα μεταξένιο λιωμένο φουστάνι, στο χρώμα της αιθάλης, μια δερμάτινη αντρική ζώνη στη μέση, ένα ζευγάρι φορεμένα λαμέ ψηλοτάκουνα, βραδινά σανδάλια κι ένα επίσης αντρικό καπέλο, τριανταφυλλί, μαλακό, με μεγάλο μπορ, με μαύρη φαρδιά κορδέλα. Η φιγούρα της στη γέφυρα ενός ποταμόπλοιου να ανεμίζει. Κι ο κατά δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερός της άντρας με τη μαύρη λιμουζίνα που θα την ποθήσει.

Κι όμως, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου θα διυλίσει όλη της τη ζωή, την οικογενειακή της ιστορία που είναι γραμμένη μέσα στο σκοτάδι και στο δράμα, τη θέση στη ζωή τής μητρικής αγάπης και του πόνου, της αδερφικής παρουσίας και εγκατάλειψης, της προδοσίας, του πατρικού θανάτου που συνέβη πολύ νωρίς. Ολα εκείνα που σημάδεψαν την πορεία της, μα, κυρίως που διαμόρφωσαν την τέχνη και τη γραφή της. Σε κείνη την αποικιακή Ινδοκίνα του Μεσοπολέμου, η Ντιράς βρίσκει το πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει την υψηλή της λογοτεχνία, για να ασκήσει την πιο μεγάλη της γοητεία και τελικά δεν εκμαυλίζει απλώς έναν νεαρό εκατομμυριούχο, αλλά το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό, όταν το σώμα της δεν είναι εκείνο της ισχνής παιδούλας, αλλά το γερασμένο κορμί μιας γυναίκας που ταλαιπωρήθηκε από το ποτό και τις καταχρήσεις. Σε μια κινούμενη άμμο. Αυτή είναι η ατμόσφαιρα του «Εραστή». Αυτή είναι η μαγεία της λογοτεχνίας, να βάζει υποστρώματα που δεν τα υποψιάζεσαι και να αφαιρεί τα προφανή.

Η Λορ Αντλέρ, ιστορικός, κοινωνιολόγος, συγγραφέας και δημοσιογράφος και κυρίως με φιλικούς δεσμούς με την Ντιράς για τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια, το 1998 κέρδισε το βραβείο «Femina Essai» για τη βιογραφία της Μαργκερίτ, με τίτλο «Ζωή σαν μυθιστόρημα» (εκδόσεις Ηλέκτρα, μτφρ. Μαρία Κράλλη, επιμέλεια Γιώργος Μπλάνας, β΄ έκδοση Οκτώβριος 2004). Η Αντλέρ, λοιπόν, περιγράφει εκείνη την περίοδο που η Ντιράς έγινε σταρ (δεν ήταν άλλωστε από όταν γεννήθηκε;), μετά και το κερδισμένο βραβείο Γκονκούρ. Μιλά για το εκδοτικό φαινόμενο, για τους βιβλιοπώλες να θυμούνται την εμμονή των πελατών τους να αγοράζουν πολλά αντίτυπα του «Εραστή», λες και υπήρχε έλλειψη… Ηταν η πρώτη φορά που το Newsweek αφιέρωσε μια ολόκληρη σελίδα του σε Γάλλο συγγραφέα.

Η συναλλαγή

Η Αντλέρ βάζει πιο βαθιά το νυστέρι στην ιστορία για να δώσει την εκδοχή που θεωρεί ότι η Ντιράς «διόρθωσε» μυθοπλαστικά προς το τέλος της ζωή της και να μας πει για τη βία από τον μεγάλο αδερφό και τη μάνα που στην ουσία έκαναν την οικονομική συναλλαγή με τον πλούσιο Κινέζο. Και με τα χρήματα γύρισαν πίσω στη Γαλλία. Επώδυνα πράγματα τόσο για ένα δεκαπεντάχρονο παιδί όσο και για τη λογοτεχνία μιας σταρ.
Εδώ, λοιπόν, στα μάτια όλων αποκαλύφθηκε η πληγή του καλλιτέχνη, η αδυναμία του, ίσως η ρωγμή εκείνη στα σκοτάδια της ψυχής που άφησε να μπει το φως και να τη μεταπλάσει σε κάτι άλλο, ας πούμε ένα λογοτεχνικό διαμάντι. Η αλχημεία της τέχνης που έφερε την Ντιράς να γίνει μια επαγγελματίας της εξομολόγησης, ικανή να αυτοβιογραφείται θολώνοντας τα νερά, σαν εκείνες τις υγρές εκτάσεις της Ανατολής που εξέθρεψαν το ταλέντο της. Η Ντιράς θα παίζει με τις αναμνήσεις της, με τη διαρκή μεταγραφή τους, θα αναμοχλεύει τα βαθιά στρώματα μέσα της.

«Είναι αλήθεια, υπάρχει η αθωότητα της ζωής. Μια αθωότητα που σε κάνει να κλαις… Αν δεν υπήρχαν πράγματα σαν αυτά, δεν θα υπήρχε γραφή… Αυτό σημαίνει γραφή. Είναι η αμαξοστοιχία που περνά πάνω απ’ το σώμα σας. Το διασχίζει» («γράφοντας», 1993).

Σταθμοί στο «ταξίδι» της

1914: Γέννηση κοντά στη Σαϊγκόν.
1918: Θάνατος του πατέρα της.
1918-1932: Εγκατάσταση της οικογένειάς της στο Σαντέκ. Η μητέρα της αγοράζει ένα κτήμα στην Καμπότζη. Η Ντιράς ζει ως οικότροφη στο λύκειο της Σαϊγκόν.
1932: Επιστροφή στη Γαλλία όπου θα σπουδάσει νομικά, μαθηματικά και πολιτικές επιστήμες.
1939: Παντρεύεται ον Ρομπέρ Αντέλμ.
1942: Πεθαίνει στη γέννα το παιδί της και ο μικρότερος αδελφός της.
1943: Γνωρίζει τον Φρανσουά Μιτεράν και γίνονται φίλοι.
1944: Ο άντρας της συλλαμβάνεται και ζει για ένα χρόνο σε στρατόπεδο εργασίας. Θα χωρίσουν το 1946. Γίνεται η ίδια μέλος το 1944 του Κομμουνιστικού Κόμματος το οποίο θα εγκαταλείψει αργότερα.
1947: Αποκτά τον γιο της Ζαν από τον Ντιονίς Μασκολό.
1968: Υπογράφει μανιφέστα και ζει από κοντά ενεργά το Μάη του ’68.
1980: Ο Γιαν Αντρέα εγκαθίσταται στο διαμέρισμά της, δεν θα την εγκαταλείψει μέχρι το τέλος της ζωής της το 1996. Εκείνος είναι μεγάλος της θαυμαστής, 28 ετών, ομοφυλόφιλος, κι εκείνη 66 ετών, όταν θα αρχίσουν να ζουν μαζί. Θα είναι ο τελευταίος της σύντροφος, επίσης συγγραφέας, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2014.
1982: Κάνει θεραπεία αποτοξίνωσης λόγω του αλκοολισμού της.
1984: Ο «Εραστής» απογειώνει τη συγγραφική της καριέρα.

 

Ειρηνική επανάσταση με το σώμα

«Ειρηνική επανάσταση με το σώμα»

Τι μπορεί να είναι επαναστατικό στις μέρες μας; Πώς το σώμα γεφυρώνει τις διαφορές μας; Η σχέση της παράδοσης με τη σύγχρονη χορευτική γραφή μπορεί να διευκολύνει την ανάγκη επαναπροσδιορισμού ταυτοτήτων και εννοιών σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία; Ερωτήματα τέτοιας φύσεως επιχειρεί να εγείρει η διοργάνωση του 23ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας στο κοινό και στους θεατές που θα βρεθούν στην πόλη από τις 14 έως και τις 23 Ιουλίου.

Επιβεβαιώνοντας τον διεθνή χαρακτήρα του θεσμού, το πρόγραμμα φέτος περιλαμβάνει οκτώ ξένες και τέσσερις ελληνικές ομάδες σύγχρονου χορού, ένα σεμινάριο, τρία εργαστήρια, δύο masterclass και έξι ανοικτές παράλληλες διοργανώσεις, σε 24 συνολικά εκδηλώσεις, απλωμένες στις γωνιές της πόλης του ελληνικού νότου. Τα έργα των ξένων συμμετοχών παρουσιάζονται για πρώτη φορά.

Το στοίχημα φέτος για την κ. Κατερίνα Κασιούμη, καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, είναι να αναδειχθεί η επένδυση στον άνθρωπο, στην ομορφιά, στο θετικό. Νιώθοντας δικαιωμένη η ίδια από τις επιλογές και την έκβαση της περυσινής της θητείας και κρίνοντας απόλυτα επιτυχημένο το εγχείρημα –με τον κόσμο να συμμετέχει και να στηρίζει με την παρουσία του τον θεσμό– φέτος τονίζει την επιτακτική ανάγκη να δοθεί ένα αισιόδοξο μήνυμα. Αν και δεν είναι προφανής η «χρησιμότητα» της τέχνης, πρέπει να έχει όμως χώρο για όλους, να αγκαλιάζει τον καλλιτέχνη γιατί είναι αυτός που με τα διαχρονικά ερωτήματα που θέτει, μπορεί να εμπνέει τον θεατή, να τον συνδέει με τον εαυτό του και τους άλλους γύρω του.

Μου μιλά με μεγάλη αγάπη για τους χορευτές και τους χορογράφους, για τις ευαισθησίες τους, πόσο «φτερό στον άνεμο είναι», έχει βγει από το δικό τους κόσμο άλλωστε, αλλά διαθέτει η ίδια και μια άλλη πιο αρραγή και οργανωτική πλευρά που κρίνει απαραίτητη και σημαντική τη συνεργασία των φεστιβάλ μεταξύ τους, στήνοντας μια «ομπρέλα» προστασίας και φροντίδας για τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Γι’ αυτή την απόλυτα επαγγελματική στάση που οφείλει να έχει ένας χορευτής, εξαίρει τη συμβολή της Ζουζούς Νικολούδη που το Φεστιβάλ φέτος τιμά τα 100 χρόνια από τη γέννησή της. Εξηγεί πώς αυτή η σπουδαία προσωπικότητα έθεσε ψηλά τον πήχυ για όλους, πόσο επαναστατική ήταν με τον τρόπο της στην εποχή της, δείχνοντας πάθος και αγάπη, καθαρή ματιά για τον χορό και τους νέους.

Η Κατερίνα Κασιούμη θυμάται με συγκίνηση πως ένα μήνα πριν από τον θάνατό της, η Ζουζού Νικολούδη –της οποίας απολάμβανε την αγάπη και την εμπιστοσύνη– πήγε να δει παράστασή της για να της πει τη γνώμη της, ενώ μου μιλά για τη σημασία των δασκάλων και της μαθητείας στον χορό· δακρύζει όταν φτάνει η κουβέντα στους σπάνιους δασκάλους της στο μπαλέτο, αλλά και στη Μαρία Χορς, υποστηρίζοντας ότι της δίδαξαν τον κώδικα της ζωής. Πώς οι σπουδαίοι δάσκαλοι διακρίνουν τον μαθητή που διαθέτει όχι τα εξωτερικά προσόντα, αλλά την ψυχή και το πνεύμα και τη δύναμη για να ασχοληθεί σοβαρά με την τέχνη του. Ενας χορευτής πρέπει να είναι και διανοούμενος, αλλά σε μια πολύ λεπτή ισορροπία, χωρίς να καταργεί το σώμα, λέει η ίδια.

Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του θεσμού. Ενα από τα σεμινάρια είναι και «Οι επαναστατικοί χοροί της Ισιδώρας Ντάνκαν» που διεξάγουν οι Barbara Kane με τη Françoise Rageau και τη Σάντρα Βούλγαρη. Με θέρμη για το πνεύμα της Ντάνκαν μιλά η Barbara Kane, για την επίδραση της εμβληματικής αυτής φιγούρας στην κοινωνία, στον χορό, στη θέση της γυναίκας, στο ντύσιμο. Στο πώς άλλαξε το πρόσωπο του χορού η Ισιδώρα Ντάνκαν και το επέβαλε ως αποδεκτή μορφή τέχνης. Μια γυναίκα που άλλαξε τη ροή της χορευτικής τέχνης.
Οταν τη ρωτάω πώς μπορεί να εμπνεύσει πια τον σύγχρονο άνθρωπο, εστιάζει στην εντιμότητα και στην απλότητα του χορού της Ντάνκαν και τονίζει ότι δεν είναι μια εύκολη άποψη, η οπτική αυτή, ούτε για τον χορό αλλά ούτε και για τη ζωή την ίδια. Μου εξομολογείται ότι πέρυσι στην Καλαμάτα στο πλαίσιο εκδήλωσης των μαθητών, την πλησίασε μια γυναίκα και της είπε ότι εκείνο το απόγευμα ήταν ένα δώρο για εκείνη.
Η Barbara Kane πορεύεται με το ήθος που δίδαξε η Ισιδώρα Ντάνκαν και γι’ αυτό επιδιώκει να κρατά τον χορό ανοιχτό και προσβάσιμο σε όλους στην κοινωνία, χορευτές, παιδιά, ενήλικες, ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να παρακολουθήσουν μαθήματα χορού, ηλικιωμένους, ανθρώπους με αναπηρίες.

Γέφυρα με τον «Αλλον»

Μια ξεχωριστή, ιδιαίτερη περίπτωση είναι κι αυτή του Adi Boutrous. Ενας πολύ νέος άνθρωπος χορεύει, χορογραφεί και με το έργο του αφηγείται τη ζωή του ως Αραβα που ζει στην ισραηλινή κοινότητα του Τελ Αβίβ. Δεν τρέφει αυταπάτες ότι ο χορός μπορεί σε ευρύτερο πολιτικό επίπεδο να γεφυρώσει χάσματα, παραδέχεται ότι δυστυχώς ο χορός δεν έχει τη δύναμη να φέρει μια τέτοια μεγάλη αλλαγή, αλλά πιστεύοντας στο σώμα και στη δυναμική του, την ενέργειά του, βλέπει τη δυνατότητα να ξεπεραστεί ο φόβος για τον «Αλλον». Ο ίδιος εργάζεται ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, δεν λαμβάνει κρατικές ενισχύσεις ή επιχορήγηση και ο τρόπος του να δημιουργεί τις δουλειές του, να της χρηματοδοτεί, προκύπτει από τα καλέσματα των διεθνών φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας συμμετέχει με το έργο του «It’s always here», σε μια ενιαία παράσταση με τον Andrea Costanzo Martini και το έργο του «Scarabeo, Angles and The Void», με τον σκαραβαίο του που συμβολίζει την αναγέννηση και τον κύκλο της ζωής, αλλά και που λεκτικά ονομάζεται έτσι το παιχνίδι scrabble στα ιταλικά.

«Στάση» σε έργα:

• «Rose-variation», 14 και15 Ιουλίου
• «Ανύποπτος χρόνος», 16 Ιουλίου
• «Αλάσκα», 17 Ιουλίου
• «Yama», 18 Ιουλίου
• «Απόγειος», 19 Ιουλίου
• «Romeo & Juliet / REBELLION & JOHANNESBURG», 21 Ιουλίου
• «Three Times Rebel», 22 και 23 Ιουλίου
• «One One One», 23 Ιουλίου

Πληροφορίες: http://www.kalamatadancefestival.gr/

Νέα ρότα για τον «Εξάντα»

Νέα ρότα για τον «Εξάντα»

Με πυρετώδεις ρυθμούς προχωρούν οι διαδικασίες αναγέννησης και ανανέωσης των εκδόσεων «Εξάντας». Δύο χρόνια σχεδόν μετά τον θάνατο, το 2015, της ιδρύτριάς τους, Μάγδας Κοτζιά, της ιστορικής αυτής προσωπικότητας των Γραμμάτων που μαζί με τη Νανά Καλλιανέση του Κέδρου και την Ιωάννα Χατζηνικολή των ομώνυμων εκδόσεων άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στη σύγχρονη μεταπολεμική και μεταπολιτευτική εκδοτική δημιουργία.

Η εξαγορά ολοκληρώθηκε λίγο πριν από το Πάσχα του 2017. Οι εκδόσεις Μίλητος του Νίκου Χαϊδεμένου απέκτησαν το brandname και το απόθεμα των βιβλίων του «Εξάντα». Το στοίχημα και η πρόκληση τώρα είναι όχι μόνο να διατηρηθεί αξιοπρεπώς η αχλύς της αίγλης του «Εξάντα», το όνομά του, ως προς την ποιότητα και τα σημεία αναφοράς του, από το 1974 κι ύστερα που διαδραμάτισε τον δικό του ξεχωριστό ρόλο στα εκδοτικά πεπραγμένα της χώρας, αλλά και να δοθεί το στίγμα της νέας του πορείας, ο επαναπροσανατολισμός του, σε μια περίοδο εξαιρετικά δύσκολη και για τον χώρο του βιβλίου.

Επικεφαλής σε αυτό το εγχείρημα είναι η Μαρία Γυπαράκη, με σπουδές στη Γαλλία στην ιστορία, την αρχαιολογία και το θέατρο και παρουσία στη σκηνοθεσία σε έργα του λυρικού θεάτρου. Ισχυρό χαρτί στα χέρια του εκδοτικού είναι η αλησμόνητη για τους βιβλιόφιλους «Λευκή Σειρά» με τα κλασικά κείμενα του «Εξάντα».

Σύμβουλος για τη «Λευκή Σειρά» έχει αναλάβει ο Αγης Αθανασιάδης, συνιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου Booktalks στο Παλαιό Φάληρο. Προσεχώς αναμένονται, σύμφωνα με τους υπεύθυνους του εκδοτικού οίκου, οι πρώτες επανεκδόσεις της «Λευκής Σειράς» στα έργα των: Ντε Σαντ («120 μέρες των Σοδόμων»), Μπαλζάκ («Χαμένες ψευδαισθήσεις», «Η γεροντοκόρη», «Ο οίκος Νυσενζέν»), Ντίκενς («Ιστορία δύο πόλεων»), Σταντάλ («Το μοναστήρι της Πάρμας»), Φλομπέρ («Μαντάμ Μποβαρί»), Ουίλιαμ Θάκερεϊ (Το πανηγύρι της ματαιοδοξίας»), αλλά και η «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροΐδη, τα «Ποιήματα και πεζά» του Διονυσίου Σολωμού και «Τα ρόδινα ακρογιάλια» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Tο πρώτο νέο βιβλίο που σηματοδοτεί και το καινούργιο ξεκίνημα της «Λευκής Σειράς» είναι η έκδοση ενός μεταφραστικού άθλου διάρκειας είκοσι ετών και έργου ζωής από τον Ιωάννη Κοιλή: πρόκειται για το «Simplicius Simplicissimus», ένα μπαρόκ γερμανικό μυθιστόρημα του Hans Jacob Christoffel von Grimmelshausen. Σύμφωνα με τη Μαρία Γυπαράκη, θα κυκλοφορήσει και σε εκατό συλλεκτικά δερματόδετα αντίτυπα.

Εκτός «Λευκής Σειράς» ξανακυκλοφορούν από τα κλασικά έργα ο δίτομος «Δον Κιχώτης» του Θερβάντες, καθώς και «Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς» και «Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς» του Αρθουρ Κόναν Ντόιλ. Για την ερχόμενη χρονιά, αναμένεται ο «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ» του Ντίκενς σε μετάφραση της Κλαίρης Παπαμιχαήλ, αλλά και η τετραλογία του Φορντ Μάντοξ Φορντ, «Parade’s end», σε μετάφραση της Αντωνίας Μπελίκα-Κουμπαρέλη.

Και νέα σειρά «Black Velvet»…

Μια νέα σειρά που προστίθεται στον νέο, «αναγεννημένο» Εξάντα είναι αυτή της νουάρ αστυνομικής λογοτεχνίας που θα φέρει το όνομα «Black Velvet» (Μαύρο Βελούδο) και θα εγκαινιαστεί με το βιβλίο του Γάλλου Emile Gaboriau «Η υπόθεση Λερούζ» σε μετάφραση του Γιώργου Ξεναρίου.

Η ίδια η Μαρία Γυπαράκη μεταφράζει και το αστυνομικό «Τεκίλα φραπέ» (Nadine Monfils) για τη σειρά της αστυνομικής λογοτεχνίας, ενώ μιλάει με πολλή φροντίδα για τα απομνημονεύματα της Μάρθα Γκράχαμ, που ετοιμάζονται για τη σειρά των βιβλίων Τέχνης σε μετάφραση της Παρασκευής Ματσούκα. Στον τομέα του δοκιμίου, θα κυκλοφορήσει επίσης «Ο Πούτιν από το Α ως το Ω» του Vladimir Fédorovski πάλι σε μετάφραση της Μαρίας Γυπαράκη.

Στόχος της διεύθυνσης του εκδοτικού οίκου, που προς το παρόν λειτουργεί στον Αγιο Δημήτριο, στην έδρα των εκδόσεων Μίλητος, είναι να δοθεί και η απαιτούμενη σημασία στα πανεπιστημιακά βιβλία, ενώ δεν φαίνεται να υπάρχει καμία πρόθεση για την ελληνική λογοτεχνία